موسیقی فیلم «خیابان جمهوری» در ابربحران ضربه‌اش را زد / دنبال گره‌های دراماتیک هستم

به گزارش 24 آنلاین، اکران فیلم «خیابان جمهوری» در روز دوم چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر بازخوردهای گوناگونی در بیان منتقدان داشت. ورود منوچهر هادی به سینمای اجتماعی از ساخته‌های قبلی‌اش که بیشتر به سریال‌ها و فیلم‌های مردم‌پسند گرایش داشت، برای بسیاری قابل توجه بود. واضح است در این میان بسیاری از عناصر فیلم از جمله آهنگسازی، فیلم‌برداری، تدوین و ... نیز با ساخته‌های قبلی کارگردان متفاوت باشند.

با توجه به زمان طولانی فیلم، موسیقی نقش قابل توجهی در روایت داستان داشت. حضور به‌جا و مناسب موسیقی و استفاده از امکانات فنی صوتی از ویژگی‌هایی بود که فیلم «خیابان جمهوری» از آن بهره برده بود و از نقاط قوت این فیلم محسوب می‌شد.

امیرحسین سمیعی، آهنگساز فیلم «خیابان جمهوری» که سابقه زیادی در آهنگسازی ارکسترال، خوانندگی و همچنین آهنگسازی فیلم و تئاتر دارد، درباره ویژگی‌های موسیقی آخرین ساخته‌ی منوچهر هادی به خبرآنلاین می‌گوید: در فیلم «خیابان جمهوری» چفت‌وبست نویسندگی و کارگردانی به گونه‌ای بود که من خودم را در آن پیدا می‌کردم تا بتوانم سر بزنگاه کار خودم را انجام دهم.

او با اشاره به اینکه در بسیاری از بخش‌های فیلم موسیقی خود را به رخ نمی‌کشید، گفت: در این جنس سینمای اجتماعی موسیقی معمولاً نمی‌آید، مگر آنجایی که فیلم به یک ابربحران برسد و آنجاست که موسیقی وارد می‌شود تا به جمع‌بندی احساسی فیلم کمک کند.

سمیعی در خصوص ویژگی‌های فنی خاصی در موسیقی فیلم «خیابان جمهوری» گفت: موسیقی تیتراژ ابتدایی کاملاً از بطن خود فیلم بیرون آمده است. ما ارکستر زهی را به‌طور کامل با سوردین ضبط کردیم. سوردین وسیله‌ای است که روی ساز قرار می‌گیرد و صدا را خفه می‌کند. باور من این بود که در روایت فیلم، دائماً با یک حس خفگی طرفیم؛ هم در بازی‌ها، هم در شخصیت اصلی که خانم ملک ایفای نقش‌اش را داشتند، این‌طور بود. در موسیقی فیلم هم این صدای خفه‌شده‌ی ارکستر، دقیقاً بازتاب همان حس است؛ و در نهایت، در نقطه‌ی ابربحران داستان، موسیقی می‌آید و همراه فیلم می‌شود تا آن فشار احساسی را کامل کند.

این آهنگساز که سابقه مدیریت دفتر موسیقی وزارت فرهنگ را نیز در کارنامه خود دارد، در خصوص حضور دوباره‌اش به عرصه‌ی موسیقی سینما و تئاتر گفت: من اساساً از تئاتر آمده‌ام و همیشه کارم موسیقی تئاتر و فیلم بود. یک دوره‌ای درگیر کارهای مدیریتی شدم و از این فضا فاصله گرفتم، ولی حدود یک سال است که دوباره کامل برگشتم. الان هم‌زمان درگیر موسیقی یک سریال سی‌قسمتی هستم و چند پروژه‌ی سینمایی دیگر هم در دست دارم. همیشه دنبال گره‌های دراماتیک بودم. بعد از فیلم «دم سرد» که سال ۱۴۰۰ اکران شد، وقفه‌ای در کارم افتاد، تا پارسال با سریال «هشت‌پا» دوباره وارد فضای سریال پلیسی شدم و امسال هم با «خیابان جمهوری» برگشتیم به سینما.

امیرحسین سمیعی در پایان در خصوص علاقه‌مندی‌اش به فضای فیلم‌های تریلر گفت: سینمای تریلر را خیلی دوست دارم، چون دست آهنگساز را باز می‌گذارد. اما به‌طور کلی، آهنگسازی فیلم را مثل یک بازیگر می‌دانم که بتواند هر نقشی را بازی کند. آهنگساز هم باید بتواند کمدی کار کند، تراژدی را به دوش بکشد، ملودرام را دربیاورد و همین تنوع است که برایم جذاب است. این گوناگونی است که باعث می‌شود سینما همیشه زنده‌تر باشد.