تسلیت برای درگذشت مهدی آصفی

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

«إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»

در سپهر اندیشه و ارادت، آنان که کلمه را به خدمت حقیقت درمی‌آورند، از مرزهای محدود زمان عبور کرده و در بی‌کرانگی معنا جاودانه می‌شوند. خبر درگذشت استاد مهدی آصفی، پیرغلام وارسته اهل بیت (ع)، شاعر دلسوخته و پژوهشگر ژرف‌اندیش، موجب تالم و تاثر عمیق شد.

درنگی در سیره و سلوک این مرد بزرگ نشان می‌دهد که او هرگز به ساحت کلام، نگاهی تقلیل‌گرایانه نداشت. در روزگاری که گاه، سخن‌گفتن بر اندیشیدن پیشی می‌گیرد، مهدی آصفی تجلی تعهد در بیان بود؛ او اگر تنها دقایقی در پس تریبونی قرار می‌گرفت تا سخنی بگوید یا مرثیه‌ای بخواند، پشتوانه‌اش ساعت‌ها مطالعه، مداقه و غوطه‌ور شدن در اقیانوس متون و منابع اصیل بود. از همین روست که او را پیش و بیش از آنکه تنها یک ذاکر بدانیم، باید یک محقق فضیلت‌جو و یک ادیب برجسته بشناسیم.

خاطره‌ی شیرین سال گذشته را از یاد نمی‌برم؛ هنگامی که توفیق یافتیم در حسینیه حضرت زینب (س) مقام علمی و فرهنگی او را پاس بداریم. در آن محفل شریف عرض کردم که همت و پژوهش‌های سترگ او در احیای دیوان شاعران متقدم، نقشی تمدن‌ساز داشته است. اگر غور و تفحص عاشقانه او نبود، چه بسا میراث فاخر و کلمات درخشان بسیاری از شاعران قرون پیشین در غبار نسیان مدفون می‌ماند و ما امروز از درک آن زیبایی‌ها محروم بودیم.

اما رسالت آصفی تنها در احیای تراث مکتوب خلاصه نمی‌شد. در اندیشه او، تریبون و منبر نه جایگاهی برای تفاخر و نه ابزاری برای انشقاق، بلکه نقطه پرگاری برای بسط وحدت بود. او با درک عمیق از فلسفه اجتماع و رسالت خطیر هنر آیینی، صدا و کلام خویش را به ریسمانی بدل ساخت تا قلوب پراکنده‌ی مردم را بر مدار محبت و معرفت آل‌الله مجتمع گرداند.

اکنون که آن روح بی‌قرار در جوار رحمت حق آرام گرفته است، فقدان او ثلمه‌ای جبران‌ناپذیر بر پیکره فرهنگ، ادب و هنر آیینی این مرز و بوم به شمار می‌آید. اینجانب درگذشت این عالم عامل و ادیب ذاکر را به خانواده مکرم ایشان، جامعه ادبی و پژوهشی کشور، و تمامی ارادتمندان مکتب اهل بیت (ع) تسلیت عرض می‌کنم و از درگاه حضرت احدیت برای آن فقید سعید، غفران الهی و حشر با موالیانش را مسألت دارم.»