فدراسیون دوومیدانی درباره سیاهترین پرونده ورزش ایران سکوت کرده است
دو ورزشکار دوومیدانی ایران تبرئه شدهاند، اما نه خبری از بازگشت آنهاست و نه توضیحی از سوی فدراسیون؛ فدراسیونی که در شکلگیری یکی از پرحاشیهترین پروندههای تاریخ ورزش ایران نقش داشته، حالا حتی حاضر نیست بگوید افراد تبرئهشده چه زمانی به کشور بازمیگردند.
به گزارش 24 آنلاین، ۲۵ آذر بود که پس از حدود ۶ ماه بالاخره حکم سه ورزشکار و یک مربی دوومیدانی ایران که به اتهام تجاوز به یک دختر کرهای در این کشور زندانی بودند، صادر شد. بر اساس این حکم عنوان شده که دو نفر از آنها تبرئه و دو نفر دیگر هم به دو تا چهار سال حبس محکوم شدند.
اما واکنش فدراسیون دوومیدانی در این مورد جالب بود؛ هیچ یک از مسئولان فدراسیون از جمله احسان حدادی (رئیس این فدراسیون) حاضر به اظهار نظر در مورد حکم ورزشکاران نشدند، حتی ایرج اکبرلو سخنگوی فدراسیون دوومیدانی در امور مربوط به رسیدگی به پرونده ورزشکاران ایران در کرهجنوبی! طنز تلخی که حاکی از نگاه مدیریتی حاکم بر یکی از مهمترین رشتههای ورزشی کشور در زمینه پاسخگویی به مردم است.
پاسخ ندادن به افکار عمومی در حالی اتفاق میافتد که فدراسیون دوومیدانی یکی از حساسترین و حاشیهایترین موضوعات تاریخ ورزش ایران را رقم زد، آن هم در سفری که رئیس فدراسیون هم در آن حضور داشت. هرچند نام حدادی به عنوان سرپرست تیم رد نشده بود اما به عنوان رئیس فدراسیون این تیم پرحاشیه را همراهی میکرد.
این ماجرا چهره دیگری از مدیریت ضعیف فدراسیون در پاسخگویی را نشان داد؛ آنجا که ۲۰ روز از تبرئه دو دوومیدانیکار ایران گذشته اما هنوز خبری رسمی از زمان بازگشت آنها به ایران نیست. این در حالی است که بارها اعلام شده تیمی از وکلای کرهای پرونده ورزشکاران ایران را پیگیری میکنند. اما سوال اینجاست که چند روز دیگر نیاز است تا دو فرد تبرئه شده به ایران برگردند؟
پرونده دوومیدانی تنها با صدور حکم بسته نمیشود؛ مسئولیت فدراسیون از لحظه اعزام آغاز شده و تا پاسخگویی شفاف به افکار عمومی ادامه دارد. وقتی دو ورزشکار تبرئه شدهاند، تأخیر در بازگشت آنها و نبود اطلاعرسانی رسمی، آیا نشانهای آشکار از مدیریت منفعلانه در قبال پاسخگویی نیست؟ فدراسیونی که ورزشکارانش ورزش ایران را وارد یکی از پرهزینهترین بحرانهای اخلاقی و بینالمللی کرده، حالا بیش از هر زمان دیگری بدهکار توضیح است؛ توضیحی که هر روز تاخیر در آن به معنای بیتوجهی بیشتر به حق دانستن افکار عمومی است.
