جوادی حصار: مذاکره یکی از راههای پذیرفتهشده برای حل تخاصمات است
یک فعال سیاسی اصلاح طلب گفت: مذاکره یکی از راههای تعریفشده و پذیرفتهشده در نظام بینالملل برای حل تخاصمات و درگیریهاست. وقتی دو کشور یا دو طرف با یکدیگر اختلاف و دشمنی دارند، یکی از مسیرهایی که میتوانند از طریق آن به نتیجه برسند، گفتوگو و مذاکره است.
به گزارش ۲۴ آنلاین، محمدصادق جوادیحصار درباره روند مذاکرات و فضای سیاسی داخلی پیرامون آن اظهار کرد: «همین امروز که من و شما با هم گفتوگو میکنیم، مذاکرات در جریان است. ایران پاسخ آمریکا را داده و آمریکا نیز پاسخ دیگری به ایران داده است و در مجموع گفتوگوها همچنان ادامه دارد. در کنار این روند، در فضای داخلی نیز برخی طیفها و گروهها با اصل مذاکره مخالفت دارند و معتقدند ایران باید رویکرد تقابلی در پیش بگیرد. برای تحلیل این فضا باید ابتدا خود را جای مسوولان اصلی تصمیمگیر قرار دهیم؛ یعنی کسانی که در نهایت مسوولیت اداره کشور و تصمیمگیری در چنین موضوعاتی را بر عهده دارند. شرط نخست برای مواجهه با چنین موضوعاتی این است که افراد پیش از نقد و قضاوت، خود را جای مسوولان اصلی بگذارند. اگر ما با در نظر گرفتن همه شرایط و پیچیدگیهای موجود، خود را در موقعیت تصمیمگیرندگان قرار دهیم، آنگاه بهتر میتوانیم درباره اینکه چه کاری باید انجام شود یا نشود اظهارنظر کنیم.»
وی ادامه داد: «در متون دینی ما نیز بر چنین نگاهی تأکید شده است. از جمله در فرمایشات امام علی(ع) خطاب به امام حسن(ع) و امام حسین(ع) آمده است که باید در برابر ظلم ایستاد و یاریگر مظلوم بود. همچنین در جای دیگری میفرمایند که انسان باید خود را میزان قرار دهد؛ یعنی آنچه را برای خود میپسندد برای دیگران نیز بپسندد. این نگاه میتواند در تحلیل مسائل سیاسی و تصمیمهای مهم نیز راهگشا باشد. اگر کسی خود را جای تصمیمگیر اصلی، چه در جایگاه رهبری و چه در جایگاه فرماندهان نظامی یا مدیران ارشد کشور بگذارد، آنگاه متوجه میشود که تصمیمگیری در چنین شرایطی چقدر پیچیده و چندوجهی است و نمیتوان آن را با نگاه ساده و یکبعدی تحلیل کرد.»
این فعال سیاسی اصلاحطلب با بیان اینکه مذاکره بخشی از فرآیند حل اختلافات است، تصریح کرد: «من بارها گفتهام که گفتوگو و مذاکره در واقع شکل دیگری از مواجهه و حتی مبارزه است. اینها مکمل یکدیگرند. اگر همه مسائل فقط در میدان جنگ حل میشد، اساسا مذاکره معنا پیدا نمیکرد. مذاکره یکی از راههای تعریفشده و پذیرفتهشده در نظام بینالملل برای حل تخاصمات و درگیریهاست. وقتی دو کشور یا دو طرف با یکدیگر اختلاف و دشمنی دارند، یکی از مسیرهایی که میتوانند از طریق آن به نتیجه برسند، گفتوگو و مذاکره است. البته برخی از منتقدان معتقدند که در شرایط فعلی، مذاکره فایدهای ندارد و حتی ممکن است هزینههایی نیز به همراه داشته باشد. اگر چنین نظری دارند، باید بهطور دقیق توضیح دهند که چرا فکر میکنند مذاکره نکردن منفعت بیشتری برای کشور دارد. واقعیت این است که در شرایط کنونی کشور، هیچ یک از مسوولان قصد عبور از منافع ملی و امنیت کشور را ندارند. همه کسانی که در جایگاه تصمیمگیری قرار دارند، بهخوبی میدانند که امنیت و منافع ملی مهمترین خط قرمزهاست.»
جوادی حصار در واکنش به برخی تندرویها درباره اصل مذاکره گفت: «نباید اینگونه تصور شود که اگر کسی طرفدار مذاکره است، بیشتر از دیگران میفهمد و اگر کسی مخالف مذاکره است، درک درستی از شرایط ندارد؛ یا برعکس، اگر کسی مخالف مذاکره باشد خود را آگاهتر بداند و طرفداران مذاکره را ناآگاه تلقی کند. این نوع نگاهها بیشتر شبیه رجزخوانیهای سیاسی است و کمکی به حل مسائل نمیکند. وقتی پای احقاق حقوق ملت و دفاع از منافع کشور به میان میآید، همه این جریانها باید در کنار یکدیگر قرار بگیرند، زیرا هیچکدام بهتنهایی نمیتوانند پاسخگوی همه مسائل باشند. نه میدان نبرد بهتنهایی میتواند همه مشکلات را حل کند و نه مذاکره بهتنهایی. اینها در بسیاری از موارد مکمل یکدیگرند و در کنار هم معنا پیدا میکنند. در نهایت، تقریبا همه جنگها در جهان روزی با صلح به پایان میرسند. حتی پس از سختترین درگیریها نیز طرفین ناچار میشوند پشت میز مذاکره بنشینند و درباره مسائل مختلف به گفتوگو بپردازند.»
او ادامه داد: «در چنین مذاکراتی موضوعاتی مانند بازگشت سرزمینها، تبادل اسرا، بازگرداندن امکانات یا تعیین مرزها مطرح میشود و طرفها تلاش میکنند از طریق گفتوگو به نقطهای از تفاهم برسند. این نشان میدهد که مذاکره در بسیاری از مواقع بخش اجتنابناپذیر پایان یک منازعه است. به همین دلیل، من معتقدم حتی کسانی که امروز مخالف مذاکره هستند نیز احتمالا با نیت خیر چنین موضعی را اتخاذ کردهاند، اما باید توجه داشت که هیچ فرد یا گروهی به تنهایی صاحب همه حقیقت نیست. همهچیز را همگان میدانند و هیچکس عقل کل نیست. اداره کشور و حل مسائل پیچیده نیازمند همفکری و استفاده از دیدگاههای مختلف است.»
این فعال سیاسی اصلاح طلب در پایان تأکید کرد: «در شرایط فعلی منطقیترین کار این است که اجازه دهیم دستگاههای مسوول و مدیران عالی کشور، از جمله نهادهای امنیتی و نظامی، دولت و دیگر مسوولان مرتبط با این حوزه، بر اساس مصلحت کشور تصمیمگیری کنند و مسیر مناسب را پیش ببرند. امیدوارم همه این اقدامات در نهایت به شکلی پیش برود که هم عزت کشور حفظ شود و هم منافع ملی تأمین گردد.»
