دهه هشتادیها برای دیدن یک یوتیوبر نیامدند، برای «دیدهشدن» آمدند! / انباشت نیازهای سرکوبشده، ایرانمال را منفجر کرد
چرا یک فراخوان ساده در شبکه اجتماعی، ناگهان هزاران نوجوان را به بزرگترین مرکز تجاری پایتخت میکشاند؟ آیا با یک «موج ساده سلبریتیپرستی» روبهرو هستیم یا پای انباشت هیجانات فروخورده یک نسل در میان است؟
به گزارش 24 آنلاین، امیرحسین جلالی، روانپزشک اجتماعی از لایه پنهان حضور متراکم نوجوانان در حاشیه رویداد جنجالی اخیر پرده برمیدارد. به باور او، سرریز انرژی جمعی دهه هشتادیها و نودیها در ایرانمال، حاصل فقدان فضاهای عمومی امن و کمهزینه برای شادی و فراغت این نسل است.
«این استقبال را نباید صرفاً به «شیفتگی به یک سلبریتی» تقلیل داد. نوجوانان برای دیدن یک فرد نیامده بودند؛ برای دیدهشدن بهعنوان یک نسل نیز آمده بودند. آنان در فضایی حضور یافتند که میتوانستند بدون توضیحدادن به والدین و نسلهای پیشین، به علایق مشترک خود تعلق داشته باشند.»
او افزود: «برای نسلی که فرصتهای محدودتری برای تجمع آزاد، شادی جمعی، کنسرت، فعالیت گروهی و حضور کمهزینه در فضاهای عمومی دارد، یک برنامه ظاهراً ساده میتواند به رویدادی بزرگ تبدیل شود. کمبود موقعیتهای مشروع و امن برای باهمبودن، انرژی جمعی را از بین نمیبرد؛ فقط آن را در معدود فرصتهای موجود متراکم میکند. آنچه در ایرانمال دیده شد تا حدودی نتیجه همین تراکم بود: انباشت نیاز به هیجان، تعلق، حضور و تجربه مشترک در یک مکان و یک زمان.»
