روایت «فرهاد» از پیامبری که پیامش از زمانه عبور کرد
زمستان ۱۳۵۷، در بحبوحه انقلاب، اسفندیار منفردزاده به فکر ساخت قطعهای افتاد که قرار بود بیش از آنکه به یک جریان یا ایدئولوژی سیاسی وابسته باشد، از «وحدت»، آزادیخواهی و ایستادگی در برابر ظلم بگوید.
به گزارش 24 آنلاین،
منفردزاده برای بیان مفهوم «وحدت»، از شعر سیاوش کسرایی بهره گرفت؛ شعری درباره پیامبر اسلام (ص) که در آن، حضرت محمد (ص) با مفاهیمی چون عدالت، رهایی و مبارزه با ظلم تصویر شده است. او بخشی از این شعر را خواند: «والا پیامدار، محمد
گفتی که یک دیار
هرگز به ظلم و جور نمیماند
برپا و استوار...»
منفردزاده اما اجرای این قطعه را به فرهاد مهراد سپرد؛ خوانندهای که صدای ماندگار، لحن حماسی نوع ادای کلماتش، میتوانست به این شعر وجهی متفاوت بدهد.
آنچه «والا پیامدار» را از بسیاری از آثار مذهبی متمایز میکند، شیوه روایت آن است. منفردزاده قطعه را در قالب موسیقی مذهبی سنتی یا مداحی قرار نداد، بلکه با استفاده از فضای موسیقی معترض، ریتمهای سنگین و ارکستراسیونی، تصویری حماسی از شعر کسرایی ساخت. صدای فرهاد نیز در این میان، بیش از آنکه صرفاً یک شعر مذهبی را اجرا کند، گویی بیانیهای درباره عدالت و مبارزه با ظلم را روایت میکند.
«والا پیامدار» اما پس از انقلاب نیز به حیات خود ادامه داد. قطعهای که در فضای پرالتهاب سال ۵۷ ساخته شد، پس از پیروزی انقلاب در مناسبتهای مذهبی، بهویژه هفته وحدت و میلاد پیامبر (ص)، بارها از رادیو و تلویزیون ایران پخش شد. به این ترتیب، اثر فرهاد مهراد و اسفندیار منفردزاده در دهههای بعد نیز شنیده شد و به یکی از قطعاتی تبدیل شد که با موضوع وحدت و پیامبر اسلام (ص) در مناسبتهای مختلف مورد استفاده قرار گرفت.
