بازگشت سوخت‌رسانهای آمریکایی به پایگاه‌های نظامی در اروپا بر اساس منابع اطلاعاتی متن‌باز (OSINT)
داده‌های منابع اطلاعاتی متن‌باز نشان می‌دهد که نیروی هوایی آمریکا طی روزهای اخیر شمار قابل‌توجهی از هواپیماهای سوخت‌رسان خود را به پایگاه‌های اروپایی بازگردانده است.
شبکه تخصصی رصد پروازهای نظامی DefenceGeek، وابسته به مجموعه اطلاعاتی متن‌باز MATA، تا صبح نوزدهم مهرماه، ۱۷ فروند هواپیمای سوخت‌رسان آمریکایی طی ۴۸ تا ۷۲ ساعت به پایگاه‌های اروپایی بازگشته‌اند. هم‌زمان، سه هواپیمای دیگر نیز از سواحل غربی آمریکا به سواحل شرقی منتقل شده‌اند تا برای عبور احتمالی از اقیانوس اطلس آماده شوند. بیشتر هواپیماهای بازگشته از جمله هواگردهایی هستند که در ماه سپتامبر منطقه را ترک کرده بودند.
این تحرکات از ۱۷ تا ۱۸ مهرماه شدت گرفت؛ به‌طوری‌که در نخستین مرحله، بازگشت ۱۱ هواپیمای سوخت‌رسان طی تنها ۳۶ ساعت ثبت شد. هواپیماهای جابه‌جاشده عمدتاً از مدل‌های KC-135 و KC-46 هستند که نقش کلیدی در پشتیبانی از عملیات هوایی دوربرد آمریکا دارند.
به‌رغم شباهت سرعت جابه‌جایی‌های اخیر با برخی تحرکات نظامی آمریکا در آستانه جنگ فوریه، داده‌های موجود نشان می‌دهد که بازگشت هواپیماهای سوخت‌رسان در اکتبر، دست‌کم تاکنون، عمدتاً به معنای جبران کاهش حضور این هواپیماها در پایگاه‌های اروپایی طی ماه سپتامبر بوده است.
بر اساس داده‌های DefenceGeek، تعداد هواپیماهای سوخت‌رسان ردیابی‌شده در محدوده فرماندهی مرکزی و فرماندهی اروپایی ارتش آمریکا، از اوج ۲۲۳ فروند در آوریل به ۱۶۹ فروند در ۱۹ سپتامبر کاهش یافته بود؛ کاهشی معادل ۲۴ درصد. بخش عمده این کاهش مربوط به پایگاه‌های اروپایی بود، در حالی که تعداد سوخت‌رسان‌ها در محدوده سنتکام در سطحی اندکی بالاتر از ۱۰۰ فروند باقی مانده بود.
هواپیماهای سوخت‌رسان از عناصر اصلی پشتیبانی از عملیات هوایی گسترده محسوب می‌شوند و افزایش تعداد آن‌ها می‌تواند به جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌های آمریکایی امکان دهد مأموریت‌های طولانی‌تر و دوربردتری انجام دهند و تعداد پروازهای عملیاتی خود را افزایش دهند.
بازگشت سوخت‌رسان‌ها به پایگاه‌های اروپایی را می‌توان به سه شکل تحلیل کرد:
۱. جبران کاهش حضور نظامی آمریکا در ماه سپتامبر
به نظر می‌رسد جابه‌جایی‌های اخیر در ماه اکتبر، بیش از آنکه نشانه افزایش بی‌سابقه توان نظامی آمریکا باشد، با هدف بازگرداندن ظرفیت‌هایی صورت گرفته که در ماه سپتامبر کاهش یافته بودند. تعداد هواپیماهای سوخت‌رسان آمریکایی در محدوده فرماندهی اروپایی و مرکزی از ۱۹۵ فروند در ۷ سپتامبر به ۱۶۹ فروند در ۱۹ سپتامبر کاهش یافته بود. بازگشت ۱۷ تا ۲۰ هواپیمای سوخت‌رسان طی روزهای اخیر، بخش عمده‌ای از این کاهش را جبران می‌کند، اما لزوماً به معنای عبور از سطح پیشین استقرار نیروها نیست.
۲. شباهت الگوی تحرکات اخیر با آماده‌سازی نظامی پیش از جنگ فوریه
مقایسه تحرکات اکتبر با فوریه همچنان اهمیت دارد، زیرا در هر دو دوره شاهد انتقال سریع هواپیماهای سوخت‌رسان به پایگاه‌های اروپایی بوده‌ایم. با این حال، شباهت در الگوی جابه‌جایی‌ها لزوماً به معنای برابری ابعاد دو موج استقرار نیست. افزایش حضور سوخت‌رسان‌ها در فوریه به‌مراتب گسترده‌تر بود. بنابراین، داده‌های کنونی نشان‌دهنده افزایش آمادگی عملیاتی آمریکا هستند، اما به‌تنهایی نمی‌توان آن‌ها را نشانه تکرار آرایش نظامی پیش از حملات فوریه دانست.
۳. ظرفیت موجود آمریکا برای آغاز عملیات نظامی جدید
نکته مهم این است که آمریکا همچنان ظرفیت قابل‌توجهی برای پشتیبانی از عملیات هوایی در منطقه دارد و شمار هواپیماهای سوخت‌رسان در محدوده سنتکام حدود ۱۰۰ فروند برآورد می‌شود. بنابراین، واشنگتن برای اجرای عملیات نظامی جدید لزوماً نیازی به تکرار کامل استقرار گسترده نیروها در فوریه ندارد. بازگشت سوخت‌رسان‌ها به اروپا می‌تواند انعطاف‌پذیری عملیاتی آمریکا را افزایش دهد و گزینه‌های بیشتری برای اجرای حملات هوایی در اختیار این کشور قرار دهد، بدون آنکه ضرورتاً به معنای اتخاذ تصمیم برای آغاز جنگ جدید باشد.
