لیگ برگزار می‌کنیم، آینده نمی‌سازیم؛ زنگ خطر برای فوتبال پایه ایران
فوتبال پایه ایران سال‌هاست با مشکلاتی دست‌وپنجه نرم می‌کند که زیر سایه برگزاری لیگ‌ها و مسابقات به حاشیه رفته‌اند. در شرایطی که برخی مدیران موفقیت را در برگزاری رقابت‌ها و اعلام نتایج خلاصه می‌کنند، پرسش اصلی این است: چه کسی مسئول پرورش استعدادها و ساختن آینده فوتبال ایران است؟
به گزارش 24 آنلاین، اما سؤال اساسی اینجاست که از دل این همه مسابقه، چه تعداد بازیکن مستعد به فوتبال حرفه‌ای و تیم‌های ملی معرفی می‌شوند؟
اتفاقات اخیر در برخی مسابقات فوتبال پایه خوزستان، از جمله نیمه‌تمام ماندن یک دیدار، بار دیگر ضرورت بازنگری در وضعیت داوری، نظارت و مدیریت مسابقات را به نمایش گذاشته است. چنین اتفاقاتی نباید صرفا به‌عنوان یک حاشیه مقطعی تلقی شوند؛ بلکه باید فرصتی برای بررسی ریشه‌ای مشکلات فوتبال پایه باشند.
داوری بدون نظارت؛ وقتی اشتباهات تکرار می‌شوند
یکی از مشکلات جدی فوتبال پایه، ضعف نظارت بر عملکرد داوران است. در بسیاری از مسابقات، داوران جوان و کم‌تجربه بدون حضور ناظر داوری قضاوت می‌کنند؛ در حالی که این داوران بیش از هر زمان دیگری به آموزش، راهنمایی و ارزیابی نیاز دارند.
وقتی داور بداند عملکردش به‌صورت دقیق بررسی نمی‌شود و کسی مسئولیت ارزیابی و نمره‌دهی به قضاوت او را بر عهده ندارد، زمینه تکرار اشتباهات نیز فراهم می‌شود. در برخی مسابقات حتی شاهد رعایت نشدن ابتدایی‌ترین قوانین فوتبال هستیم؛ اشتباهاتی که گاهی نتیجه بازی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به اعتراض، تنش و درگیری میان عوامل تیم‌ها منجر می‌شود.
نیمه‌تمام ماندن یک مسابقه پایه نیز باید با بررسی دقیق گزارش داور، ناظر و عوامل اجرایی همراه باشد تا مشخص شود چه عواملی به این اتفاق منجر شده است. حتی اگر پای کم‌تجربگی داور یا ضعف مدیریت مسابقه در میان باشد، باید ریشه مشکل شناسایی شود، نه اینکه با پایان مسابقه، پرونده آن نیز بسته شود. نظارت داوری نباید تشریفاتی باشد. ناظر باید توانایی فنی، تجربه و حضور مؤثر در جریان مسابقه داشته باشد و پس از پایان بازی، ارزیابی دقیق و مستندی از عملکرد داور و کمک‌داوران ارائه کند.
امکانات اولیه؛ حق طبیعی بازیکنان فوتبال پایه
مشکل فوتبال پایه فقط داوری نیست. کافی است به برخی ورزشگاه‌هایی که مسابقات در آن‌ها برگزار می‌شود، نگاهی بیندازیم؛ ورزشگاه‌هایی بدون سکوی مناسب تماشاگران، بدون حفاظ ایمنی و با حداقل امکانات اولیه.
در بعضی شهرها حتی تیم‌ها از داشتن رختکن استاندارد محروم هستند و بازیکنان باید در اتاق‌هایی کوچک، سه در چهار و با کمترین امکانات، خود را برای مسابقه آماده کنند.
آیا این شرایط در شأن بازیکنانی است که قرار است آینده فوتبال کشور را بسازند؟ چگونه می‌توان از باشگاه‌ها انتظار حرفه‌ای‌گری، نظم و پرورش استعداد داشت، اما ابتدایی‌ترین امکانات برگزاری مسابقه را برای آن‌ها فراهم نکرد؟ اینکه مسابقه‌ای برگزار شود و پس از پایان آن همه‌چیز به فراموشی سپرده شود، نه توسعه فوتبال است و نه مدیریت صحیح مسابقات.
استعدادیابی؛ از شعار تا خروجی واقعی
سال‌هاست درباره استعدادیابی صحبت می‌شود، اردوهای مختلف برگزار می‌شود و برنامه‌های متعددی برای شناسایی بازیکنان مستعد اعلام می‌شود؛ اما پرسش مهم این است که خروجی واقعی این برنامه‌ها کجاست؟
چند مربی تیم ملی و رده‌های پایه در مسابقات شهرهای دورتر حضور پیدا می‌کنند؟ چند مسابقه در مناطق کمتر دیده‌شده از نزدیک بررسی می‌شود؟ چند بازیکن از تیم‌هایی که خارج از باشگاه‌های مطرح و پرامکانات فعالیت می‌کنند، فرصت دیده‌شدن و دعوت به اردوهای ملی را پیدا می‌کنند؟
نباید مسیر رسیدن به تیم ملی فقط از چند باشگاه شناخته‌شده عبور کند. استعداد ممکن است در دورترین شهرها، در یک تیم کم‌امکانات و در زمینی ساده رشد کرده باشد. وظیفه مسئولان است که این استعدادها را پیدا کنند، نه اینکه منتظر بمانند خودشان به مراکز فوتبال کشور برسند.
قهرمانی در لیگ پایه چه امتیازی برای باشگاه دارد؟
موضوع دیگری که باید بررسی شود، جایگاه و مزایای واقعی قهرمانی در مسابقات پایه است. تیمی که با هزینه، تلاش مربیان، زحمت بازیکنان و حمایت خانواده‌ها قهرمان یک رقابت کشوری می‌شود، چه امتیاز و پشتوانه‌ای به دست می‌آورد؟
آیا برای باشگاه‌های قهرمان، مسیر مشخصی جهت معرفی بازیکنان برتر به اردوهای استعدادیابی و تیم‌های ملی وجود دارد؟ آیا بازیکنان برتر مسابقات به‌صورت نظام‌مند زیر نظر گرفته می‌شوند؟ آیا برای باشگاه‌هایی که در پرورش استعداد موفق هستند، مشوق و حمایت مشخصی در نظر گرفته شده است؟
قهرمانی نباید فقط به یک جام و عکس یادگاری ختم شود. باید از دل این رقابت‌ها بازیکنانی بیرون بیایند که آینده فوتبال ایران را بسازند.
فوتبال پایه را جدی نگیریم، آینده فوتبال را از دست می‌دهیم
وقتی صحبت از جوانگرایی در تیم‌های ملی و باشگاهی می‌شود، باید پرسید این جوانان قرار است از کجا شناسایی و پرورش پیدا کنند؟ مگر غیر از این است که بخش مهمی از آینده فوتبال باید از دل همین مسابقات پایه شکل بگیرد؟ تیم ملی قدرتمند بدون لیگ‌های پایه باکیفیت، داوری استاندارد، امکانات مناسب، مربیان توانمند و استعدادیابی واقعی ساخته نمی‌شود.
ایران از سال ۱۹۷۶ تاکنون در رقابت‌های فوتبال مردان المپیک حضور نداشته است؛ واقعیتی که باید برای مدیران فوتبال کشور تلنگری جدی باشد. البته نمی‌توان تمام این فاصله را به مشکلات فوتبال پایه نسبت داد، اما نمی‌توان نقش ساختار پرورش استعداد را نیز نادیده گرفت.
مسئولان فوتبال پایه؛ این واقعیت‌ها را از نزدیک ببینید
مدیران فوتبال پایه، مسئولان سازمان لیگ، مدیران تیم‌های ملی رده‌های پایه و تمام افرادی که در مسیر شناسایی و پرورش استعدادهای فوتبال کشور مسئولیت دارند، باید این واقعیت‌ها را جدی بگیرند.
به شهرهای دورتر بروید، مسابقات تیم‌های کمتر دیده‌شده را از نزدیک تماشا کنید، امکانات ورزشگاه‌ها را ببینید، وضعیت رختکن‌ها را بررسی کنید و از عملکرد داوران و ناظران گزارش واقعی بخواهید.
فوتبال پایه نیازمند برنامه‌ای جامع است؛ برنامه‌ای که در آن کیفیت داوری، استاندارد ورزشگاه‌ها، امکانات تیم‌ها، آموزش مربیان، استعدادیابی و حمایت از باشگاه‌های سازنده در کنار یکدیگر دیده شوند.
دیگر زمان آن رسیده که به جای افتخار به تعداد مسابقات برگزارشده، درباره تعداد بازیکنان مستعدی که از این مسابقات به فوتبال حرفه‌ای و تیم‌های ملی رسیده‌اند، گزارش بدهیم.
به گزارش ایسنا، فوتبال پایه فقط محل برگزاری مسابقه نیست، کارخانه ساختن آینده فوتبال ایران است؛ اگر امروز برای آن هزینه، نظارت و برنامه‌ریزی نکنیم، فردا نباید از کمبود استعداد و ضعف در پشتوانه‌سازی گلایه کنیم.
