از سرکوب دانشجویان و مهاجران در آمریکا تا محاصره اقتصادی و عملیات تروریستی در ایران؛ پرونده سیاسی استیون میلر، رئیس جدید کارکنان کاخ سفید
استیون میلر، سیاستمدار ۴۱ ساله آمریکایی و از نزدیک‌ترین مشاوران دونالد ترامپ، از چهره‌های اصلی طراحی و اجرای سیاست‌های ضد مهاجرتی، سرکوب اعتراضات حامی فلسطین و گسترش اختیارات امنیتی دولت آمریکا است. نام او با جداسازی هزاران کودک مهاجر از خانواده‌هایشان، ممنوعیت ورود شهروندان کشورهای مسلمان، اخراج گسترده مهاجران و فشار بر دانشگاه‌های آمریکا گره خورده است. میلر همچنین از مدافعان سرسخت حملات آمریکا و اسرائیل به ایران و تداوم محاصره اقتصادی کشور بوده است.
به گزارش ۲۴ آنلاین، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، روز جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵، تنها چند روز پس از شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، اعلام کرد که میلر از دوشنبه ۱۸ آبان جایگزین سوزی وایلز در مقام رئیس دفتر کاخ سفید خواهد شد. این انتصاب، یکی از بانفوذترین چهره‌های راست افراطی آمریکا را در رأس ساختار اداری و سیاسی کاخ سفید قرار می‌دهد.
میلر در شهریور ۱۳۶۴ در سانتامونیکای کالیفرنیا، در خانواده‌ای یهودی متولد شد. او از دوران دبیرستان به دلیل مخالفت با مهاجرت، چندفرهنگ‌گرایی و سیاست‌های لیبرال شناخته می‌شد. پس از ورود به دانشگاه دوک در سال ۱۳۸۲، فعالیت‌های سیاسی خود را گسترش داد و به یکی از فعالان محافظه‌کار دانشگاه تبدیل شد.
دیوید هوروویتز، نویسنده و فعال راست‌گرای آمریکایی، از مهم‌ترین چهره‌های تأثیرگذار بر میلر بود. هوروویتز که مرکز سیاسی موسوم به «مرکز آزادی دیوید هوروویتز» را اداره می‌کرد، به مخالفت با مسلمانان، جنبش‌های حامی فلسطین و جریان‌های چپ شهرت داشت. مرکز حقوقی Southern Poverty Law Center این تشکل را در زمره گروه‌های نفرت‌پراکن ضد مسلمان طبقه‌بندی کرده است.
میلر با حمایت هوروویتز در دانشگاه دوک علیه فعالیت‌های دانشجویان حامی فلسطین سازمان‌دهی کرد و در سال ۱۳۸۶ مدیریت ملی پروژه‌ای با عنوان «آگاهی درباره تروریسم» را بر عهده گرفت؛ پروژه‌ای که در برنامه‌های تبلیغاتی خود اسلام را با تهدید تروریسم و حمله به تمدن غرب پیوند می‌داد.
میلر در همان سال‌ها با ریچارد اسپنسر، از چهره‌های شناخته‌شده برتری‌طلبی سفیدپوستان، در اتحادیه محافظه‌کاران دانشگاه دوک همکاری داشت. این دو در سال ۱۳۸۶ زمینه حضور پیتر بریملو، بنیان‌گذار وب‌سایت ملی‌گرای سفیدپوست VDARE، را برای سخنرانی درباره مهاجرت فراهم کردند.
پس از پایان تحصیلات، هوروویتز به ورود میلر به واشنگتن کمک کرد. او ابتدا در دفاتر چند نماینده جمهوری‌خواه و سپس در دفتر سناتور جف سشنز فعالیت کرد. میلر در این دوره در مخالفت با اصلاحات مهاجرتی مشارکت داشت و پس از پیوستن به کارزار انتخاباتی ترامپ در سال ۱۳۹۴، به یکی از نویسندگان سخنرانی‌ها و طراحان سیاست‌های او تبدیل شد.
ارتباط با لابی اسرائیل و جریان صهیونیسم راست‌گرا
روابط میلر با جریان‌های حامی اسرائیل سابقه‌ای طولانی دارد و به فعالیت‌های دانشگاهی او بازمی‌گردد. این ارتباطات از شبکه‌های راست‌گرای صهیونیستی در محیط دانشگاه آغاز شد و در سال‌های بعد به همسویی با سازمان‌های لابی‌گر حامی اسرائیل و پیشبرد سیاست‌های مشترک در کاخ سفید گسترش یافت.
یکی از چهره‌های مرتبط با میلر، بن پکر (Ben Packer)، خاخام آمریکایی ساکن اسرائیل و از فعالان جریان شهرک‌نشینان راست‌گرای اسرائیلی است. پکر که در سال‌های تحصیل میلر در دانشگاه دوک فعالیت می‌کرد، از دوستی دیرینه خود با او سخن گفته است.
نشریه یهودی فوروارد در گزارشی در سال ۱۳۹۷ نوشت که پکر اداره‌کننده اقامتگاهی ایدئولوژیک در بیت‌المقدس بود که بازدیدکنندگان را برای فعالیت داوطلبانه به شهرک‌های اشغالی در کرانه باختری اعزام می‌کرد. بر اساس همان گزارش، او همچنین نوشته‌های مئیر کاهانا، بنیان‌گذار جریان افراطی کاخ، را توزیع می‌کرد؛ جریانی که حزب وابسته به آن در اسرائیل به دلیل نژادپرستی ممنوع شد.
پکر در نوشته‌ای در سال ۱۳۹۵ درباره میلر اعلام کرده بود: «استیون میلر فقط دوست من یا دوست ما نیست؛ او خودِ ماست.»
ارتباط مهم دیگر میلر با سازمان صهیونیستی آمریکا (ZOA) و شبکه سیاسی نزدیک به آن دیده می‌شود. این سازمان یکی از قدیمی‌ترین تشکل‌های لابی‌گر حامی اسرائیل در آمریکا است که از الحاق بخش‌هایی از کرانه باختری به اسرائیل، مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطین و تشدید فشار بر ایران حمایت می‌کند.
در ۲۳ آبان ۱۴۰۳، مورتون کلاین، رئیس ZOA، در بیانیه‌ای رسمی از انتصاب میلر و چند مقام دیگر دولت ترامپ استقبال کرد. کلاین آنان را دارای دیدگاه‌های درست حامی آمریکا و اسرائیل توصیف کرد و گفت که سازمانش بسیاری از این مقامات را دوستان شخصی خود می‌داند.
در همان بیانیه، ZOA علاوه بر میلر از مارکو روبیو، مایک هاکبی، الیز استفانیک، پیت هگست و دیگر چهره‌های حامی سیاست‌های اسرائیل ستایش کرد. این سازمان در برنامه‌های لابی‌گری خود آشکارا از خروج آمریکا از توافق هسته‌ای ایران، تشدید تحریم‌ها، انتقال سفارت آمریکا به اورشلیم و گسترش حاکمیت اسرائیل بر سرزمین‌های اشغالی دفاع کرده است.
شبکه‌های حامی اسرائیل و شناسایی دانشجویان فلسطینی
یکی از مهم‌ترین ابعاد ارتباط میلر با جریان‌های حامی اسرائیل، به برخورد دولت ترامپ با دانشجویان و دانشگاهیان حامی فلسطین مربوط می‌شود.
در تیر ۱۴۰۴، اسناد قضایی منتشرشده در آمریکا نشان داد که مقام‌های دولت ترامپ برای شناسایی دانشجویان خارجی معترض به جنگ غزه، به‌طور گسترده از اطلاعات وب‌سایت Canary Mission استفاده کرده‌اند؛ وب‌سایتی ناشناس و حامی اسرائیل که سال‌هاست نام، تصویر و فعالیت سیاسی دانشجویان و استادان منتقد اسرائیل را منتشر می‌کند.
بر اساس گزارش پولیتیکو، بیش از ۷۵ درصد نام‌های موجود در فهرست اولیه یک تیم دولتی برای بررسی اخراج حدود صد دانشجو و دانشگاهی، از این وب‌سایت به دست آمده بود. مقام‌های دولتی همچنین از اطلاعات گروه صهیونیستی بتار آمریکا استفاده کرده بودند.
شهادت مقام‌های وزارت خارجه آمریکا در دادگاه نشان داد که میلر در جلسات بین‌سازمانی مربوط به لغو روادید و اخراج دانشجویان حامی فلسطین حضور منظم داشت. این جلسات با مشارکت مقام‌های وزارت خارجه و وزارت امنیت داخلی برگزار می‌شد.
در همین پرونده، ارتباط قدیمی میلر با بن پکر دوباره مورد توجه قرار گرفت؛ زیرا نام پکر در اسناد ثبت یک مؤسسه اسرائیلی مرتبط با شبکه تأمین مالی Canary Mission دیده می‌شد. پکر ارتباط شخصی با میلر را تأیید کرد و از اقدامات این وب‌سایت برای شناسایی دانشجویانی که به گفته او یهودستیزی می‌کردند، دفاع کرد.
در ۸ مهر ۱۴۰۴، یک قاضی فدرال آمریکا سیاست دولت ترامپ برای بازداشت و اخراج دانشجویان خارجی به دلیل فعالیت‌های حامی فلسطین را مغایر متمم اول قانون اساسی و آزادی بیان دانست.
این پرونده نمونه مشخصی از پیوند فعالیت شبکه‌های حامی اسرائیل با سیاست مهاجرتی و امنیتی دولت ترامپ در برخورد با مخالفان جنگ غزه است.
معمار جداسازی کودکان مهاجر و اخراج گسترده پناهجویان
مهم‌ترین بخش کارنامه سیاسی میلر به سیاست‌های ضد مهاجرتی او مربوط است؛ سیاست‌هایی که به نقض حقوق مهاجران، جداسازی خانواده‌ها و آسیب‌های جدی به کودکان منجر شده‌اند.
میلر یکی از طراحان اصلی فرمان محدودیت ورود اتباع کشورهای عمدتاً مسلمان در زمستان ۱۳۹۵ بود. این فرمان، شهروندان کشورهایی از جمله ایران، سوریه، یمن، لیبی و سومالی را هدف قرار داد و خانواده‌های بسیاری را از امکان سفر، دیدار نزدیکان و زندگی مشترک محروم کرد.
در سال ۱۳۹۷، میلر از مدافعان اصلی سیاست «تحمل صفر» در مرز مکزیک بود. بر اساس این سیاست، والدینی که بدون مجوز از مرز عبور می‌کردند برای پیگرد قضایی بازداشت می‌شدند و کودکانشان از آنان جدا می‌شدند. اجرای این برنامه به جداسازی هزاران کودک، از جمله کودکان خردسال، از والدینشان انجامید.
اسناد منتشرشده توسط سازمان American Oversight نشان داد که میلر ماه‌ها پیش از اجرای رسمی این سیاست، اطلاعات مربوط به کودکان مهاجر بدون همراه را از مسئولان وزارت بهداشت و خدمات انسانی درخواست کرده بود. نام او همچنین در مکاتبات بین‌سازمانی با موضوع جداسازی خانواده‌ها دیده می‌شود.
گزارش‌های نهادهای ناظر درباره پیامدهای این سیاست از آسیب‌های روانی شدید کودکان، اضطراب، ترس و دشواری بازپیوند خانواده‌ها خبر دادند.
در دولت دوم ترامپ، میلر برنامه اخراج گسترده مهاجران را با شدت بیشتری دنبال کرد. رویترز در تیر ۱۴۰۴ گزارش داد که او هدف روزانه سه هزار بازداشت مهاجرتی را مطرح کرده بود؛ سیاستی که فشار بر مأموران مهاجرت برای افزایش بازداشت‌ها را تشدید کرد.
در ادامه، دولت ترامپ توافق‌هایی برای انتقال مهاجران به کشورهای ثالث برقرار کرد؛ حتی در مواردی که افراد اخراج‌شده هیچ ارتباط قبلی با کشور مقصد نداشتند. گزارش واشنگتن‌پست در شهریور ۱۴۰۵، نقش جریان نزدیک به میلر را در تبدیل بخشی از ساختار رسیدگی به پناهندگان وزارت خارجه به تشکیلات اخراج مهاجران بررسی کرد.
ارتباط با جریان‌های برتری‌طلب سفیدپوست
در آبان ۱۳۹۸، مرکز حقوقی Southern Poverty Law Center بیش از ۹۰۰ ایمیل میلر به دبیران وب‌سایت راست‌گرای بریتبارت را بررسی و منتشر کرد. این مکاتبات که عمدتاً در سال‌های ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵ نوشته شده بودند، نشان دادند که میلر مطالب منتشرشده در رسانه‌های ملی‌گرای سفیدپوست را برای دبیران بریتبارت ارسال می‌کرد و پیشنهادهایی برای تبدیل آن‌ها به گزارش‌های رسانه‌ای ارائه می‌داد.
او از جمله به وب‌سایت VDARE ارجاع داده بود و پیشنهاد کرده بود که از رمان نژادپرستانه «اردوگاه قدیسان»، نوشته ژان راسپای، برای پرداختن به موضوع مهاجرت استفاده شود. این رمان که در میان گروه‌های برتری‌طلب سفیدپوست محبوبیت دارد، مهاجرت جمعیت‌های غیرسفیدپوست به اروپا را تهدیدی علیه تمدن غرب تصویر می‌کند.
اسناد منتشرشده همچنین نشان دادند که میلر در تهیه مطالب ضد مهاجرتی با رسانه‌های راست افراطی همکاری نزدیک داشته است.
سازمان Southern Poverty Law Center در سال ۱۳۹۹ نام میلر را در پرونده چهره‌های افراط‌گرا ثبت کرد و او را یکی از عوامل اصلی ورود ایده‌های ملی‌گرایی سفیدپوستان به سیاست رسمی مهاجرتی آمریکا معرفی کرد.
فشار بر نظام آموزشی و دانشگاه‌های آمریکا
میلر از دوران دانشجویی مخالف جنبش‌های چپ، فعالیت‌های حامی فلسطین و برنامه‌های چندفرهنگ‌گرایی در دانشگاه‌ها بود. در دولت دوم ترامپ، این مخالفت به سیاست‌های اجرایی برای اعمال فشار بر مراکز آموزش عالی تبدیل شد. شبکه سی‌ان‌ان در خرداد ۱۴۰۴ گزارش داد که میلر از معماران راهبرد کاخ سفید برای برخورد با دانشگاه‌هایی است که از نظر دولت به اندازه کافی با اعتراضات حامی فلسطین مقابله نمی‌کنند.
در همین چارچوب، دولت ترامپ با تهدید به قطع بودجه فدرال، تحقیقات حقوق مدنی و محدودیت پذیرش دانشجویان خارجی، دانشگاه‌هایی مانند هاروارد را تحت فشار قرار داد. می میلمن، از مشاوران نزدیک میلر، با مدیران برخی دانشگاه‌ها درباره شروط دولت برای جلوگیری از اقدامات تنبیهی مذاکره می‌کرد.
سیاست آموزشی مورد حمایت میلر همچنین شامل مقابله با برنامه‌های تنوع، برابری و شمول موسوم به DEI و محدودسازی ابتکارات دانشگاهی مرتبط با نژاد، جنسیت و تبعیض ساختاری بوده است.
در این چارچوب، سیاست مهاجرتی، فشار مالی و اختیارات امنیتی دولت به ابزارهایی برای مداخله در فضای سیاسی دانشگاه‌ها تبدیل شدند.
نقش میلر در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران
در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران که از ۹ اسفند ۱۴۰۴ آغاز شد، میلر از مدافعان اصلی استفاده از قدرت نظامی و اقتصادی آمریکا بود.
او در مصاحبه‌های متعدد با فاکس‌نیوز از حملات مشترک آمریکا و اسرائیل دفاع کرد و آن‌ها را نمایش برتری نظامی آمریکا دانست. میلر همچنین هدف قرار گرفتن فرماندهان، مراکز نظامی و توان موشکی ایران را از دستاوردهای عملیات معرفی کرد.
با ادامه جنگ، او به یکی از مدافعان محاصره دریایی و اقتصادی ایران تبدیل شد.
در ۲۵ فروردین ۱۴۰۵، میلر در فاکس‌نیوز استدلال کرد که کنترل دریاها به آمریکا امکان می‌دهد سرنوشت تقابل‌های سیاست خارجی را تعیین کند. او محاصره ایران را ابزاری برای وارد کردن فشار اقتصادی و وادار کردن کشور به پذیرش شرایط واشنگتن معرفی کرد.
دو روز بعد، در ۲۷ فروردین، میلر در گفت‌وگو با شان هنیتی تأکید کرد که آمریکا ظرفیت ادامه محاصره ایران برای مدتی نامحدود را دارد. او همچنین هشدار داد که عملیات نظامی آمریکا می‌تواند زیرساخت‌های انرژی ایران را برای چند نسل نابود کند.
تهدید به تخریب زیرساخت‌های حیاتی و استفاده از فشار اقتصادی فراگیر، پیامدهایی فراتر از ساختار سیاسی و نظامی کشور دارد و زندگی غیرنظامیان، از جمله دسترسی آنان به سوخت، برق، خدمات درمانی و کالاهای اساسی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
نشریه آمریکایی The American Prospect در گزارشی در ۶ خرداد ۱۴۰۵ با عنوان «دکترین میلر»، نقش او را در گسترش سیاست خارجی مبتنی بر خشونت یک‌جانبه بررسی کرد. این گزارش، جنگ ایران و عملیات نظامی آمریکا در آمریکای لاتین را در چارچوب دیدگاهی تحلیل کرد که برتری نظامی آمریکا را مبنای مشروعیت اقدام علیه دیگر کشورها قرار می‌دهد.
بر اساس این تحلیل، میلر از چهره‌هایی است که سیاست خارجی دولت ترامپ را به سمت استفاده گسترده‌تر از نیروی نظامی، تهدید و اجبار سوق داده‌اند.
حضور میلر در شبکه‌های راست‌گرای صهیونیستی، ارتباطات قدیمی او با چهره‌هایی مانند بن پکر، حمایت رسمی سازمان صهیونیستی آمریکا از انتصاب او و نقش مستقیمش در برخورد با فعالان حامی فلسطین، جایگاه او را در ائتلاف سیاسی راست افراطی آمریکا و جریان‌های حامی سیاست‌های تهاجمی اسرائیل روشن می‌کند.
انتصاب میلر به ریاست دفتر کاخ سفید در آبان ۱۴۰۵، نفوذ این جریان سیاسی را در ساختار قدرت دولت ترامپ افزایش می‌دهد و هماهنگی میان سیاست‌های مهاجرتی، امنیتی، آموزشی و خارجی مورد حمایت او را آسان‌تر می‌کند.
