خلق یک رمان مشترک در کمتر از ۲۴ ساعت؛ مأموریت شانزده نویسنده در قطار
شانزده نویسنده، شامل هشت نویسنده فرانسوی‌زبان و هشت نویسنده ژاپنی، در کیوتو سوار قطاری تشریفاتی شدند تا مأموریتی متفاوت را به انجام برسانند: نوشتن یک رمان مشترک در کمتر از ۲۴ ساعت.
به گزارش 24 آنلاین و به نقل از سایت «ژاپن امروز»، این نویسندگان که موریل باربری نیز در میان آن‌هاست، چند روز پیش در پروژه‌ای از سوی بنیاد «L'ecriture en mouvement» به معنای «نوشتن در حرکت» شرکت می‌کنند؛ انجمنی فرانسوی که به ترویج تبادلات ادبی می‌پردازد.
آن‌ها امیدوارند تا زمانی که «میزوکازه» - قطار چشمگیرشان به رنگ سبز و با سبک «آرت دکو» (یا هنر تزئینی که در فرانسه پیش از جنگ جهانی اول آغاز شد) - هنگامی که صبح جمعه وارد شهر «ماتسوئه» در غرب استان «شیمانه» ژاپن می‌شود، داستانی ۲۰۰ صفحه‌ای را به پایان رسانده باشند.
«باربری» که در جهان انگلیسی‌زبان برای رمانش که با عنوان «ظرافت جوجه‌تیغی» در سال ۲۰۰۶ منتشر شده است، شهرت دارد، درباره این سفر گفت: «این پروژه‌ای کاملا جنون‌آمیز است: گرد هم آمدن در قطاری نمادین، جایی که ۱۶ صدا باید صدایی منسجم و معنادار را شکل دهند.»
او افزود: «به هر یک از ما زندگی‌نامه شخصیتی داده شد؛ کسی که تمام شخصیت‌های دیگر او را می‌شناختند و همان کسی است که باعث شده همگی سر از یک قطار درآورند.»
این دومین باری است که بنیاد «نوشتن در حرکت» چنین پروژه‌ای را سازمان‌دهی می‌کند. نخستین دوره که در سال ۲۰۱۵ در کانادا برگزار شد نیز نویسندگان محلی را در کنار همتایان فرانسوی‌شان گردهم آورد.
مضمون محوری و روایت کلی پیش از حرکت مورد بحث قرار گرفت، اما پیرنگ داستان که در خود قطار «میزوکازه» می‌گذرد، هم‌زمان با پیشروی سفر شکل گرفت.
کریستوف اونو-دی-بیو - نویسنده فرانسوی - در این باره گفت که چشم‌انداز بیرون که با شالیزارها و معماری متمایز ژاپن آراسته شده است، ناگزیر راه خود را به درون نوشته باز خواهد کرد.
همچنین، کابین‌های جادار قطار، پنل‌کاری‌های چوبی تیره، فرش‌های مجلل و چراغ‌های دیواری آن، یادآور شکوه و تجمل «اورینت اکسپرس» خواهند بود.
آن فارست-ویلسون - بنیان‌گذار نوشتن در حرکت - نیز گفت: «این‌طور نیست که داریم مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه مجزا تهیه می‌کنیم؛ بلکه در حال خلق یک رمان هستیم و من تلاش می‌کنم میان بخش‌های مختلف، پل‌هایی ایجاد کنم.»
همچنین در این قطار مترجمانی مسلط به هر دو زبان ژاپنی و فرانسوی حضور دارند تا ارتباطی روان میان نویسندگان را تضمین کنند.
در رستوران قطار، تو ان‌جو، از استادانِ داستان‌های علمی-تخیلی ژاپن در حالی که می‌نوشت، گفت: «خیلی خوب می‌شود اگر همه چیز به درستی کنار هم قرار بگیرد؛ هرچند احتمال زیادی هم هست که این‌طور نشود. از آنجا که هرکس بخش مربوط به خود را جداگانه طراحی می‌کند، نکته کلیدی این است که افراد چگونه با یکدیگر هماهنگ می‌شوند؛ یا شاید هم نشوند.»
او خاطرنشان می‌کند که شخصیت مخلوق خودش «غیرمعمول است... قهرمان داستان من کسی است که از قطار جا مانده است.»
