ققنوس چین: «نه جنگ، نه صلح»؛ بنبست ایرانی ترامپ تا کجا ادامه دارد؟
به گزارش ۲۴ به نقل از ققنوس، نویسندهای با نام مستعار «یولیار یومیان» در بخش بینالملل این رسانه مینویسد ترامپ «ظاهراً» دوباره میخواهد جنگ ایران را ترمز کند و پس از انتخابات میاندورهای به یک «راه میانی» گرایش یافته است: نه آغاز دوبارهٔ جنگ تمامعیار، نه پیگیری فعال توافق صلح.
به گزارش ۲۴ به نقل از ققنوس، مطلب ۱۵ نوامبر بخش بینالملل این رسانه، به قلم نویسندهای با نام مستعار «یولیار یومیان» و نه یک پژوهشگر شناختهشده، مینویسد ترامپ «ظاهراً» دوباره آماده است جنگ ایران را ترمز کند. به نوشتهٔ او، رویترز در ۱۴ نوامبر به نقل از سه منبع آگاه گزارش داد ترامپ پس از دیدار با مشاوران ارشد امنیت ملی و شنیدن مجموعهٔ گزارشهای اطلاعاتی گفته است در حال بررسی تعلیق دور تازهای از حملات نظامی به ایران است، به این شرط که ایران و نیروهای حوثی یمنِ مورد حمایت آن، اقدام تحریکآمیز تازهای علیه آمریکا انجام ندهند. نویسنده نتیجه میگیرد که دولت ترامپ پس از انتخابات میاندورهای «به نظر میرسد» بهتدریج به یک راه میانی رسیده است: نه آغاز دوبارهٔ جنگ تمامعیار، نه پیگیری فعال توافق صلح.
فشار اقتصادی بهجای بمب
به روایت این مطلب، روبیو توجیه دیگری برای چرخش سیاست ترامپ عرضه کرده است. از دید او، آمریکا ضرورتی ندارد شتابان عملیات نظامی را از سر بگیرد، چون جنگ اقتصادی ضربهٔ سختی به ایران زده و وضعیت مالی و اقتصادی دولت ایران رو به وخامت است؛ اگر محاصرهٔ دریایی ادامه یابد، صادرات نفت محدود شود و مسیر دسترسی ایران به تسلیحات و فناوری پیشرفته قطع بماند، واشینگتن میتواند بدون ازسرگیری حملات هوایی گسترده ایران را تضعیف کند. به تعبیر نویسنده، کاخ سفید اکنون بیشتر مایل است فشار اقتصادی جای بمب را بگیرد. او انتخاب این مسیر را برای ترامپ «از سر ناچاری» میداند.
سه گزینه؛ هیچکدام آسان نیست
نویسنده میگوید ترامپ در ظاهر چند گزینه دارد، اما هیچکدام آسان نیست. ادامهٔ محاصره «ممکن است» اقتصاد ایران را بدتر کند، اما تضمینی نیست که تهران برنامهٔ هستهای را کنار بگذارد. ازسرگیری حملات هوایی گسترده میتواند واکنش ایران را در پی داشته باشد: حمله به پایگاههای آمریکا، تأسیسات انرژی کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس، و تجدید تهدید تنگهٔ هرمز؛ جهش دوبارهٔ قیمت نفت هم ممکن است فشار تورمی را که آمریکا بهسختی مهار کرده بود به داخل این کشور بازگرداند. مذاکره به نوشتهٔ او «آبرومندانهترین» راه به نظر میرسد، اما این پرسش «آزارنده» را پیش میکشد که اگر آمریکا پیروز شده، چرا باید با ایران چانهزنی کند؟
شکاف داخلی و متغیر نتانیاهو
به نوشتهٔ نویسنده، نگاهها در داخل دولت ترامپ یکسان نیست. ونس، معاون رئیسجمهور، ناکامی جمهوریخواهان در انتخابات میاندورهای را مستقیمتر به جنگ ایران، افزایش قیمت انرژی و تورم، گره زده است. ترامپ سپس از ونس خواسته پروندهٔ ایران را کنار بگذارد و بر بررسی «بهاصطلاح» فساد در مناطق تحت کنترل دموکراتها متمرکز شود؛ امری که به روایت این مطلب به ایران این پیام را میدهد که آمریکا عجلهای برای توافق ندارد.
متغیر دیگر، به نوشتهٔ نویسنده، نتانیاهو است که اکنون نخستوزیر موقت رژیم صهیونیستی است. پس از انتخابات ۲۷ اکتبر رژیم صهیونیستی، هرتزوگ در ۸ نوامبر مأموریت تشکیل دولت را به گادی آیزنکوت سپرد. مخالفان بیم آن دارند که نتانیاهو در دورهٔ انتقالی ۴۲روزه درگیری با ایران را از نو شعلهور کند تا تشکیل دولت را به تأخیر بیندازد یا متوقف سازد. به روایت مطلب، رومان گوفمان، رئیس موساد، در ۱۳ نوامبر به واشینگتن رفت، با جان راتکلیف، رئیس سیا، دیدار کرد و قرار بود در میامی با استیو ویتکاف، فرستادهٔ کاخ سفید در امور خاورمیانه، ملاقات کند.
سه دلیل برای ندادن دستور حمله، و هزینهٔ جنگ
نویسنده سه دلیل میآورد که چرا ترامپ هنوز دستور ازسرگیری حملات را صادر نکرده است. نخست، به گفتهٔ او نهادهای اطلاعاتی آمریکا معتقدند بمباران بیشتر موضع مذاکراتی ایران را بهطور اساسی تغییر نمیدهد. دوم، اثر بمباران دوبارهٔ تأسیسات هستهای زیرزمینی که پیشتر هدف قرار گرفتهاند روشن نیست؛ به تعبیر او «نمیشود هر بار که مذاکره پیش نرفت، همان جاهای بمبارانشده را دوباره بمباران کرد و انتظار نتیجهٔ متفاوت داشت». سوم، به نقل از گزارش اوت رویترز، آمریکا تقریباً این نوع مهمات را به پایان رسانده و موجودیها هنوز بهطور کامل جایگزین نشده است.
به نوشتهٔ این مطلب، برآورد تازهٔ ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) برای کنگره میگوید هزینهٔ انباشتهٔ جنگ تا ۱۶ اکتبر به ۴۷٫۱ میلیارد دلار رسیده است؛ در شدت پایین کنونی حدود ۲ میلیارد دلار در ماه خرج میشود و اگر درگیری تشدید شود ممکن است به ۳ میلیارد دلار در ماه یا بیشتر برسد. نویسنده نتیجه میگیرد مسئلهٔ آمریکا این است که چگونه از جنگی بیرون برود که «مدتهاست به پیروزی سیاسی تبدیل نشده»، و وقتی بمبها فرود آمدهاند اما جنگ آنگونه که خواسته شده پایان نیافته، معنایش را چگونه برای آمریکاییها توضیح دهد.