پژوهشگر چینی در «مردم آنلاین»: کنگره رنگ عوض کرد، اما منطق «رقابت مدیریت‌شده» چین و آمریکا سر جایش است
به گزارش ۲۴، به نقل از مردم آنلاین، وانگ پنگ در یادداشت ۱۱ نوامبر، دومین مطلب از مجموعهٔ «پس از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا»، می‌نویسد با وجود جابه‌جایی کنگره و «موج آبی» دموکرات‌ها، روابط چین و آمریکا همچنان در چارچوب «رقابت مدیریت‌شده» مانده و میان‌دوره‌ای شیوهٔ بازی در درون این چارچوب را عوض کرده است، نه خود چارچوب را.
به گزارش ۲۴، به نقل از مردم آنلاین، وانگ پنگ، پژوهشگر دانشکدهٔ مارکسیسم و پژوهشکدهٔ حکمرانی ملی دانشگاه علوم و فناوری هواژونگ، در مطلب ۱۱ نوامبر کانال بین‌الملل این پایگاه — که دومین بخش مجموعهٔ «پس از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا» است — می‌نویسد انتخابات میان‌دوره‌ای با جاروب دموکرات‌ها در سنا و مجلس نمایندگان به پایان رسید و آرایش قدرت در واشینگتن یکباره بازآرایی شد. به گفتهٔ او بسیاری از تحلیل‌ها پیش از انتخابات انتظار «پیروزی محدود» دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان و «حفظ محدود» سنا از سوی جمهوری‌خواهان را داشتند، اما «موج آبی» از آستانهٔ سنا هم گذشت و ترامپ در دو سال باقی‌مانده با کنگره‌ای «شدیداً منقسم» روبه‌روست. او این پرسش را پیش می‌کشد که رئیس‌جمهوری که دست‌وپایش با سیاست داخلی بسته شده، روابط چین و آمریکا را به‌سوی تقابل بیشتر می‌برد یا به‌سوی واقع‌گرایی بیشتر.
عقب‌نشینی تبلیغاتی «کارت چین»، نه چرخش مسیر
وانگ پنگ نشانه‌ای را که به گفتهٔ او آسان بدفهمیده می‌شود برجسته می‌کند: موضوع چین در این انتخابات آشکارا «فروکش» کرده است. به روایت او، نیکی آسیا در ۲۹ اکتبر به نقل از مؤسسهٔ رصد تبلیغات AdImpact نوشته است که در آگهی‌های تلویزیونی انتخابات میان‌دوره‌ای، موارد حمله به چین از ۱۹۰ مورد در ۲۰۲۲ به ۴۴ مورد کاهش یافته و نامزدهای دموکرات سنا حتی یک مورد هم پخش نکرده‌اند. اما به نوشتهٔ او چند رسانهٔ آمریکایی یادآور شده‌اند که این به‌معنای چرخش در مسیر رقابت با چین نیست. شبکهٔ سی‌ان‌بی‌سی در ۵ نوامبر گزارش کرده که دموکرات‌ها پس از به‌دست‌گرفتن قدرت در کنگره «ممکن است» در موضوعات فناوری موضعی سخت‌تر بگیرند. تحلیل خبرگزاری فرانسه و دیگر رسانه‌ها نیز، به نقل او، این است که اگر کنگره از افزایش چشمگیر فشار بر چین حمایت کند، «ممکن است» هزینهٔ مصرف‌کننده و بنگاه در آمریکا بالا برود و احتمال درگیری هم افزایش یابد. به ارزیابی وانگ پنگ، موضع در قبال چین اساساً عوض نشده؛ فقط در دوره‌ای که گرانی و جنگ ایران بر احساسات رأی‌دهندگان غالب بوده، «بازدهی انتخاباتیِ بازی با کارت چین» موقتاً پایین آمده است. همین، به گفتهٔ او، روندی عمیق‌تر را تأیید می‌کند: روابط چین و آمریکا در چارچوب «رقابتِ دارای کنترل» تثبیت شده و هیاهوی کارزار انتخاباتی مرزهای این چارچوب را عوض نمی‌کند.
کنگرهٔ منقسم و نقل قول وو شین‌بو
متغیر واقعی، به تحلیل او، نه شعارها بلکه نیروی ناشی از انشقاق قوا میان کاخ سفید و کنگره است. «همان‌گونه که برخی پژوهشگران قضاوت کرده‌اند»، اثر میان‌دوره‌ای بر روابط چین و آمریکا نسبتاً محدود است، چون هدایت دیپلماسی روزمره همچنان در دست رئیس‌جمهور است و نقش کنگره بیشتر شکلی و ناظر بر بودجه، انتصابات و تحقیق است. به گفتهٔ او این داوری در وضعیت «انشقاق شدید» هم برقرار است، اما با این قید که «نویز» ساختهٔ کنگره متراکم‌تر و سازمان‌یافته‌تر از وضعیت انشقاق ضعیف خواهد بود. او از وو شین‌بو، استاد دانشگاه فودان، نقل می‌کند که «فرمان» سیاست آمریکا در قبال چین همچنان در کاخ سفید است و کنگره عمدتاً نقش «مداخله و اصلاح مسیر» را دارد، اما «ضریب اصطکاک» بالا می‌رود. معنای این سخن، به روایت وانگ پنگ، آن است که کنگرهٔ تحت کنترل دموکرات‌ها چندان به‌دنبال کاهش تنش با چین نخواهد رفت؛ هدف نخست آن مخالفت با ترامپ است و هر کار ترامپ در پروندهٔ چین با تحقیق، استماع و طرح قانونی هزینهٔ سیاسی می‌تراشد. این منطق «مخالفت برای مخالفت»، به گفتهٔ او، یعنی هر اجماع چین و آمریکا که به همراهی قانونگذاری نیاز داشته باشد با کشش اضافی روبه‌رو می‌شود. با این حال همین کشش «ممکن است» به‌طور معکوس انگیزهٔ ترامپ برای ثبات‌بخشی به رابطه با چین را هم تقویت کند. دو طرف، به نوشتهٔ او، توافق کرده‌اند «روابط ثبات راهبردی سازندهٔ چین و آمریکا را بر پایهٔ احترام، انصاف و عمل متقابل» بسازند و حفظ این چارچوب برای رئیس‌جمهور آمریکا ارزش سیاسی قابل تحقق دارد. کنگره می‌تواند نویز بسازد اما به‌سختی می‌تواند مسیر گفت‌وگویی را که کاخ سفید بنا کرده از بیخ و بن برچیند؛ برگزاری دیدار سران در اختیار قوهٔ مجریه است و کنگره می‌تواند بر «فضا» و «میزان تحقق دستاورد» اثر بگذارد، نه بر اصل برگزاری دیدار.
ثبات منفعل و رقابت بلندمدت مدیریت‌شده
آنچه از نگاه وانگ پنگ شایسته‌تر است در افقی بلندتر دیده شود، ماهیت این ثبات است. او می‌نویسد هر دو طرف توان وارد کردن هزینه‌ای تحمل‌ناپذیر به دیگری را دارند و همین اساس واقعی ثبات کنونی است. این، به گفتهٔ او، ثباتی «نسبتاً منفعل» است: به‌معنای کاهش اصطکاک نیست، بلکه به‌معنای آن است که دامنهٔ اصطکاک با آگاهی دو طرف از هزینه مقید می‌شود. چنین ثباتی دست‌کم تا پایان دولت کنونی می‌تواند دوام بیاورد. اگر از «موضع مبتنی بر قدرت» به تغییرات آیندهٔ موازنهٔ توان چین و آمریکا نگاه شود، رئیس‌جمهور بعدی، از هر حزبی که باشد، احتمال حمایت از تقابل فراگیر یا «جداسازی» کامل کاهش می‌یابد و مسیر کلی همچنان به «رقابت بلندمدتِ دارای کنترل» اشاره دارد. بنابراین آنچه میان‌دوره‌ای عوض کرده، شیوهٔ چانه‌زنی در درون این چارچوب ثبات است، نه خود چارچوب. او جمع‌بندی می‌کند که کنگره رنگ عوض کرده، اما منطق زیربنایی «رقابت مدیریت‌شده» عوض نشده است.
