وو شین‌بو: کنگرهٔ دموکرات «ضریب اصطکاک» چین و آمریکا را بالا می‌برد؛ تایوان بزرگ‌ترین متغیر است
وو شین‌بو، رئیس مؤسسهٔ مطالعات بین‌الملل دانشگاه فودان، می‌گوید با کنترل دموکرات‌ها بر هر دو مجلس، وضعیت کلی روابط چین و آمریکا تغییر چندانی نمی‌کند، اما کنگره «ضریب اصطکاک» را افزایش می‌دهد و تایوان بزرگ‌ترین متغیر است.
به گزارش ۲۴، وو شین‌بو، رئیس مؤسسهٔ مطالعات بین‌الملل و مدیر مرکز مطالعات آمریکای دانشگاه فودان، در گفت‌وگو با خبرگزاری چاینا ریویو که روز ۵ نوامبر انجام شده و ۱۰ نوامبر در سایت مؤسسهٔ توسعهٔ فودان بازنشر شد، می‌گوید با بازپس‌گیری کنترل هر دو مجلس کنگره به دست دموکرات‌ها، سیاست آمریکا به «توازن دوباره» رسیده است؛ وضعیت کلی روابط چین و آمریکا تغییر چندانی نمی‌کند، اما کنگرهٔ دموکرات «ضریب اصطکاک» میان دو کشور را افزایش می‌دهد و مسئلهٔ تایوان بزرگ‌ترین متغیری است که می‌تواند کلیت روابط را تکان دهد.
انتخابات میان‌دوره‌ای و «رئیس‌جمهور امپراتور»
به گفتهٔ او، شکست حزب حاکم در انتخابات میان‌دوره‌ای امری عادی است، اما جمهوری‌خواهان این بار سنگین‌تر از همیشه باختند؛ پیروزی دموکرات‌ها نه به‌خاطر کارزار خوب، بلکه به دلیل نارضایتی رأی‌دهندگان از دو سال حکومت ترامپ، به‌ویژه اقدام نظامی علیه ایران از ابتدای امسال و افزایش قیمت‌ها بود که به تعبیر او «خشم عمومی» برانگیخت.
وو می‌گوید ترامپ در دو سال گذشته حالت «رئیس‌جمهور امپراتور» داشت و این انتخابات نقطهٔ چرخش دور دوم ریاست‌جمهوری اوست.
اجماع دوحزبی و فشار کنگره
وو تأکید می‌کند در آمریکا اجماعی دوحزبی وجود دارد که چین را رقیب اصلی اقتصادی و ژئوپلیتیک می‌داند و این با جابه‌جایی کنگره تغییر نمی‌کند. بنابراین دموکرات‌ها نه خواهان بهبود چشمگیر روابط‌اند و نه جنگ تجاری را از سر می‌گیرند یا فشار نظامی را افزایش می‌دهند، بلکه در موضوعات مشخص به ترامپ فشار می‌آورند: حقوق بشر و دموکراسی، حمایت آمریکا از تایوان، و حوزهٔ اقتصادی و تجاری. به گفتهٔ او دموکرات‌ها محدودیت‌های ترامپ بر تراشه‌های پیشرفته برای چین را ناکافی می‌دانند و اگر دولت بخواهد سیاستش دربارهٔ جذب سرمایه‌گذاری چین را تعدیل کند، ممکن است کنگره به خاطر منافع اتحادیه‌های کارگری مانع شود. او تایوان و کنترل فناوری را محتمل‌ترین حوزه‌هایی می‌داند که فشار کنگره در آن‌ها به اقدام دولت تبدیل شود.
تایوان، فروش سلاح و «فرمان» سیاست
وو دو خطر را در سیاست تایوان برمی‌شمارد: نخست، فروش سلاح؛ ترامپ قصد داشت بستهٔ ۱۴ میلیارد دلاری فروش سلاح به تایوان را اعلام کند که پس از رایزنی چین متوقف شد و ممکن است زیر فشار کنگره دوباره به جریان بیفتد. دوم، رفت‌وآمدهای رسمی سطح بالا؛ مثلاً لای چینگ‌ده از تابستان گذشته به دنبال ترانزیت از خاک آمریکا بوده و کنگرهٔ جدید ترامپ را به این سمت سوق خواهد داد. او می‌افزاید منطق فروش سلاح هم ممکن است عوض شود و از ملاحظهٔ ژئوپلیتیک و منافع سلاح‌سازان به ابزار دعوای سیاسی داخلی آمریکا تبدیل شود.
دربارهٔ جفریز، که ممکن است رئیس آیندهٔ مجلس نمایندگان شود و او را هوادار تایوان می‌خوانند، وو می‌گوید «اصلاً تعجب‌آور نیست» و احتمال تکرار اثری شبیه سفر پلوسی به تایوان را رد نمی‌کند؛ یعنی اگر نتوانند ترامپ را به حرکت وادارند، رئیس مجلس خودش به تایوان برود.
با این حال او می‌گوید «فرمان» سیاست آمریکا در قبال چین همچنان در دست کاخ سفید است و کنگره فقط نقش مداخله و اصلاح دارد: «اگر فشاری نباشد، ترامپ چرا خودش باید تغییر کند؟» توصیهٔ او به پکن در هشت نویسهٔ چینی خلاصه می‌شود: «با محوریت خود، ابتکار عمل را در دست گرفتن»؛ نباید به هیچ‌یک از دو حزب امید و توهم داشت، باید از هر دو ابزار حمله و دفاع استفاده کرد و وقتی آمریکا به منافع چین آسیب می‌زند، در صورت لزوم او را وادار به پرداخت هزینه و حتی هزینهٔ بیشتر کرد. به گفتهٔ وو، در هشت سال رقابت از جنگ تجاری ۲۰۱۸ تاکنون، رویکرد چین پخته‌تر، ابزارهایش کارآزموده‌تر و اعتمادبه‌نفسش بیشتر شده است.
