اندیشکده سنگاپوری RSIS: نشست اپک شنژن نباید منتظر «گشایش جامع» در روابط چین و آمریکا باشد؛ همکاری را از اتصال زنجیره تأمین آغاز کنند
به گزارش ۲۴ به نقل از اندیشکده RSIS، وانگ چییوندی، دانشجوی کارشناسی ارشد روابط بینالملل در مدرسهٔ مطالعات بینالمللی اس. راجارتنام (RSIS) دانشگاه نانیانگ سنگاپور، مینویسد نشست اپک شنژن نباید انتظار «گشایش جامع» در روابط چین و آمریکا داشته باشد و بهتر است همکاری را از اتصال زنجیره تأمین آغاز کنند.
به گزارش ۲۴ به نقل از اندیشکده RSIS، وانگ چییوندی، دانشجوی کارشناسی ارشد روابط بینالملل در مدرسهٔ مطالعات بینالمللی اس. راجارتنام (RSIS) دانشگاه نانیانگ سنگاپور، در تفسیر ۱۳ نوامبر مینویسد پس از دیدار رهبران در سپتامبر ۲۰۲۶، چین و آمریکا توافق کردند میزبانی یکدیگر از اجلاسهای اپک و گروه ۲۰ را پشتیبانی کنند، اما تعهدهای سیاسی «لزوماً» به نتیجهٔ سیاستی نمیانجامد. به نوشتهٔ او دو طرف بر موضوعاتی چون قواعد تجارت، امنیت اقتصادی و نظم منطقهای تأکیدهای متفاوت دارند: چین بهعنوان میزبان بهدنبال گشایش و همگرایی اقتصادی منطقهای است و آمریکا بر تجارت متقابل و امنیت خطوط تأمین تمرکز دارد. اپک بستری چندجانبه با ۲۱ اقتصاد عضو است، نه محمل مذاکرهٔ دوجانبه؛ بنابراین نشست پیش رو در شنژن «نباید انتظار گشایش جامع در رابطهٔ چین و آمریکا داشته باشد».
اتصال زنجیره تأمین، نقطهٔ شروع عملی
وانگ چییوندی اتصال زنجیره تأمین را نقطهٔ شروعی عملی میداند. به نوشتهٔ او وزیران تجارت اپک در مه ۲۰۲۶ بیانیهٔ سوژو را تصویب کردند که خواستار تکمیل بررسی نهایی مرحلهٔ سوم برنامهٔ اقدام چارچوب اتصال زنجیره تأمین (SCFAP III، ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۶) تا نوامبر ۲۰۲۶ شده است. او این بررسی را نه پایان همکاری، بلکه نقطهٔ آغاز برای شناسایی موانع تجاری باقیمانده میداند. به گفتهٔ او لازم نیست پیش از همکاری محدود، اختلافهای تعرفهای و محدودیتهای فناوری بهطور کامل حل شود. چارچوب اخیراً توافقشدهٔ «۳۰ در برابر ۳۰»، که حدود ۳۰ میلیارد دلار کالای غیرحساس در هر طرف را پوشش میدهد، فرصتی مشخص برای همکاری محدود است. با این حال دو طرف «ممکن است» درک متفاوتی از تابآوری زنجیره تأمین داشته باشند: چین بیشتر بر اتصال منطقهای تأکید دارد و آمریکا بر امنیت زنجیرههای حیاتی.
سه گام برای اجرای همکاری
او سه گام پیشنهاد میکند. نخست، دستورکار را محدود کنند به شفافیت رویههای تجاری، گمرک بدون کاغذ و شناسایی گلوگاههای زنجیره تأمین. دوم، از بررسی نهایی SCFAP III از طریق سازوکارهای موجود اپک استفاده کنند تا اتکا به پیوندهای شخصی رهبران کمتر شود. سوم، فراگیری چندجانبه: اقتصادهای آسهآنِ عضو اپک و دیگر اعضا باید در شکلدادن به نتایج دخیل باشند تا همکاری به «معاملهای سیاسی میان چین و آمریکا» فروکاسته نشود. به نوشتهٔ او برای برخی اقتصادهای در حال توسعه، کمبود زیرساخت دیجیتال و هزینههای اداری بالا «ممکن است» فوریتر از رقابت قدرتهای بزرگ باشد.
معیار موفقیت پس از اجلاس
وانگ چییوندی نتیجه میگیرد موفقیت این اجلاس را نباید با این سنجید که آیا رقابت راهبردی پایان مییابد یا نه. برای منطقهٔ آسیا-پاسیفیک، دستاورد مهمتر آن نیست که دو کشور در شنژن چند توافق تازه امضا کنند، بلکه این است که آیا آن توافقها میتوانند از ۲۰۲۷ به بعد بهطور مستمر و مؤثر اجرا شوند.