ستون انجمن آسیا در پنگ‌پای: پست ونس دربارهٔ جنگ ایران رقابت «دوران پساترامپ» را زودتر آغاز کرد؛ پنجرهٔ ثبات چین و آمریکا هنوز باز است، اما مرز دارد
چیان جینگ و وانگ هائولان در پنگ‌پای می‌نویسند شکست میان‌دوره‌ای رقابت دوران پساترامپ را زودتر آغاز کرده و پنجرهٔ ثبات چین و آمریکا باز است، اما با مرزهای کنگره و تغییرات کاخ سفید.
به گزارش ۲۴، چیان جینگ، معاون رئیس انجمن آسیا و هم‌بنیان‌گذار و مدیر مرکز چین این انجمن، و وانگ هائولان، پژوهشگر همین مرکز، در ستون ماهانهٔ خود در روزنامهٔ چینی «پنگ‌پای» (The Paper) نوشته‌اند که شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای فقط جابه‌جایی قدرت در کنگره نیست، بلکه رقابت بر سر «دوران پساترامپ» را پیش از موعد آغاز کرده است. به نوشتهٔ آنان، تا صبح ۶ نوامبر به وقت شرق آمریکا، دموکرات‌ها ۵۴ کرسی سنا (شامل دو نمایندهٔ مستقل همسو) و ۲۵۳ کرسی مجلس نمایندگان را در برابر ۱۵۷ کرسی جمهوری‌خواهان به دست آورده بودند و تکلیف ۲۵ کرسی هنوز روشن نبود؛ آخرین بار که هر دو مجلس در یک انتخابات از جمهوری‌خواهان به دموکرات‌ها رسید، انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۰۶ در دور دوم بوش پسر بود.
هزینهٔ زندگی، جنگ ایران و مطالبهٔ نظارت
نویسندگان جنگ ایران و هزینهٔ زندگی را سرنخ‌های مهم شکست می‌دانند، اما نه همهٔ ماجرا: به استناد نظرسنجی آسوشیتدپرس، حدود هفتاد درصد رأی‌دهندگان نظارت کنگره بر رئیس‌جمهور را ناکافی می‌دانند و بیش از نیمی فساد دولتی را عامل کلیدی رأی خود دانسته‌اند. در نظرسنجی آسوشیتدپرس و NORC در ماه اکتبر نیز حدود هشتاد درصد رأی‌دهندگان ثبت‌نام‌شده کاهش هزینهٔ زندگی را از اولویت‌های اصلی کنگرهٔ بعدی دانسته‌اند، حدود هفتاد درصد پایان جنگ ایران را و حدود چهل درصد تحقیق دربارهٔ دولت ترامپ را.
پست ونس؛ رقابت جانشینی زودتر از موعد
به نوشتهٔ ستون، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، در «شکاف» اصلی ایستاده است: او ۴ نوامبر در شبکه‌های اجتماعی شکست را عمدتاً به جنگ ایران نسبت داد و به نقل از یک نظرسنج، پایان جنگ، توجه به تورم و هزینهٔ زندگی، مقدم داشتن منافع خود آمریکا و تنظیم دوبارهٔ روابط آمریکا و اسرائیل را راه بازگرداندن رأی‌دهندگان دانست؛ این موضع‌گیری به تعبیر نویسندگان برای رقابت احتمالی او در ۲۰۲۸ فضای بازتعریف دستور کار باز می‌کند. با این حال آنان تأکید می‌کنند که این به معنای گسست علنی نیست: ترامپ پذیرفته که جنگ بر نتیجهٔ انتخابات اثر گذاشته و گفته دیدگاه ونس را درک می‌کند، اما اصرار دارد اگر دوباره بود همان تصمیم را می‌گرفت. معمای جانشین به گفتهٔ آنان این است که باید نیروی بسیج ترامپ را به ارث ببرد و هم‌زمان از سیاست‌هایی که رأی‌دهندگان را رانده فاصله بگیرد؛ رقبایی مانند روبیو و دسانتیس نیز در کمین‌اند.
پنجرهٔ ثبات چین و آمریکا؛ باز اما با مرز
بخش پایانی ستون به چین می‌پردازد: آشفتگی سیاست داخلی آمریکا لزوماً به معنای آشفتگی روابط چین و آمریکا نیست، چون ترامپ تا دو سال دیگر رئیس‌جمهور است و در ارتباط میان رهبران و مذاکرات ابتکار عمل زیادی دارد؛ اما کنگرهٔ جدید از راه بودجه، قانون‌گذاری، تأیید انتصاب‌ها و تحقیق و نظارت می‌تواند شرایط پیشبرد سیاست چین را تغییر دهد. به نوشتهٔ آنان، تمایل ترامپ به برجا گذاشتن میراث دیپلماتیک «می‌تواند به ثبات کمک کند، اما ممکن است به شکل فشار و معاملهٔ پرخطر هم ظاهر شود». انتصاب استیون میلر به جای سوزی وایلز به‌عنوان رئیس دفتر کاخ سفید در ۶ نوامبر بیشتر تقویت اجرای خط موجود است تا چرخشی ملایم، و گزارش‌ها از بررسی برکناری پیت هگسث، وزیر دفاع، یادآور جایگزینی رامسفلد با گیتس پس از انتخابات ۲۰۰۶ است، هرچند سرنوشت او هنوز روشن نیست.
نتیجه‌گیری نویسندگان برای پکن: پنجرهٔ ثبات باز است، اما باید هم‌زمان ارادهٔ کاخ سفید و تغییرات افراد، محدودیت‌های کنگره و تحولات درون دو حزب را دید؛ حسن‌نیت یا روابط شخصی سیاستمداران جای پایهٔ سیاستی پایدار را نمی‌گیرد. آنان به نظرسنجی مارس مرکز پیو اشاره می‌کنند که نگاه مثبت آمریکایی‌ها به چین نسبت به سال قبل بالا رفته اما نگاه منفی همچنان اکثریت است، و هشدار می‌دهند نارضایتی از جنگ و تعرفه‌های ترامپ را نباید با همدلی با چین یکی گرفت؛ همچنین «اجماع دو حزب دربارهٔ چین آشکارا بیش از حد برآورد شده» و اختلاف‌ها را نمی‌توان ساده به «بازها» و «کبوترها» تقسیم کرد.
