کارشناس آمریکایی: راه چین برای فرود انسان روی ماه امن‌تر است و آمریکا «قمار پرمخاطره‌ای» کرده است
کیسی درایر، کارشناس انجمن سیاره‌ای آمریکا، به نقل از گوانچا می‌گوید تمرین بدون سرنشین چین برای فرود روی ماه مطمئن‌تر است و اتکای ناسا به فرودگرهای تجاری قمار پرمخاطره‌تری است.
به گزارش ۲۴، چین و آمریکا هر دو برنامهٔ فرود انسان روی ماه را با سرعت پیش می‌برند، اما مسیرهای فنی متفاوتی برگزیده‌اند. به گزارش اختصاصی گوانچا، در حالی که برنامهٔ ماه آمریکا بارها به تعویق افتاده و فرودگرهای تجاری با مشکلات فنی روبه‌رو هستند، یک کارشناس آمریکایی معتقد است شیوهٔ چین که بر انجام کامل تمرین پیش از مأموریت سرنشین‌دار پافشاری می‌کند، مطمئن‌تر است و تلاش آمریکا برای شتاب دادن به فرود روی ماه با تکیه بر شرکت‌های فضایی تجاری ممکن است با خطر بزرگی روبه‌رو شود.
کیسی درایر: تمرین بدون سرنشین ریسک را کم می‌کند
کیسی درایر، کارشناس ارشد سیاست فضایی انجمن سیاره‌ای آمریکا، گفته است برنامهٔ چین برای اجرای یک مأموریت کامل بدون سرنشین پیش از فرود انسان، هرچند فشار زمانی برای رسیدن به فرود سرنشین‌دار پیش از ۲۰۳۰ را بیشتر می‌کند، به کاهش ریسک کمک می‌کند: «قطعاً نمی‌خواهید فضانوردان را تا نیمهٔ راه ماه ببرید و تازه بفهمید سخت‌افزار مشکل بزرگی دارد.» چین قصد دارد کل روند مأموریت، از جمله پهلوگیری در مدار ماه، فرود کاوشگر بر سطح ماه، برخاستن و پهلوگیری دوباره را تا حد امکان بدون سرنشین آزمایش کند.
وانگ شیانگ، معاون طراح ارشد برنامهٔ فضایی سرنشین‌دار چین و طراح ارشد برنامهٔ اکتشاف ماه، دو اصل این برنامه را چنین توضیح داده است: هر کاری که باید در مدار ماه انجام شود، تا حد امکان ابتدا با استفاده از ایستگاه فضایی در مدار نزدیک زمین آزموده شود؛ و هر کاری که قرار است با سرنشین انجام شود، تا حد امکان یک بار بدون سرنشین پرواز شود. به گفتهٔ او، ابتدا نسخهٔ مدار نزدیک زمین موشک «لانگ مارچ ۱۰» نسخهٔ نزدیک زمین فضاپیمای «مِنگ‌جو» را برای مأموریت ایستگاه فضایی پرتاب می‌کند و پس از آن نسخهٔ ماه این موشک، فضاپیمای ماه‌نشین منگ‌جو را به مأموریت ماه می‌برد. چین پیش‌تر آزمون جامع فرود و برخاست فرودگر «لان‌یوئه» و آزمون فرار اضطراری فضاپیمای منگ‌جو را انجام داده است.
آرتمیس ۳؛ قمار تجاری ناسا؟
در مقابل، طبق آخرین طرح ناسا که ۲۳ اکتبر منتشر شد، مأموریت «آرتمیس ۳» در سال ۲۰۲۷ فضانوردان را در مدار نزدیک زمین با تجهیزات آزمایشی فرودگرهای اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین پهلو می‌دهد و فرود سرنشین‌دار برای ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده است. درایر این طرح را شرط‌بندی پرخطرتری می‌داند، چون ناسا برای انجام کاری که در گذشته فقط پروژه‌های دولتی از عهده‌اش برآمده‌اند، به شرکت‌های خصوصی تکیه کرده است. به گفتهٔ او، ماژول ماه‌نشین آپولو به ارزش امروز حدود ۲۹ میلیارد دلار هزینه داشت، در حالی که مجموع قراردادهای ناسا با دو شرکت تجاری حدود ۷ میلیارد دلار است. افزون بر این، طرح هر دو شرکت به چندین پرتاب موشک در زمانی کوتاه نیاز دارد و ناسا باید با دو سامانهٔ فرودگر متفاوت کنار بیاید.
گوانچا یادآوری می‌کند که ناسا در فوریهٔ امسال فرود سرنشین‌دار را از مأموریت آرتمیس ۳ حذف و آن را به آزمایش در مدار نزدیک زمین تبدیل کرد و در ماه مارس دفتر بازرس کل ناسا در گزارشی اعلام کرد توسعهٔ فرودگرهای اسپیس‌ایکس و بلو اوریجین با تأخیر، دشواری‌های فنی و مشکلات یکپارچه‌سازی روبه‌روست. این گزارش همچنین هشدار داده که اگر فضانوردان بر اثر حادثه‌ای جدی در فضا یا روی ماه گرفتار شوند، ناسا در حال حاضر توان نجات آنان را ندارد، و میان ناسا و اسپیس‌ایکس بر سر اینکه فرودگر این شرکت الزامات کنترل دستی را برآورده می‌کند یا نه، اختلاف وجود دارد. با این همه، ناسا همچنان می‌خواهد در ۲۰۲۸ انسان را روی ماه فرود آورد. درایر می‌پذیرد که زمان‌بندی چین بسیار فشرده است، اما به نظر او هدف همین آزمون‌ها کشف زودهنگام مشکلات فنی است؛ و اینکه فرودگرهای تجاری مورد اتکای آمریکا به‌موقع آماده شوند، هنوز معلوم نیست.
عکس منتشرشده همراه گزارش گوانچا از آزمون فرودگر لان‌یوئه در هویلای است.
