کدخبر: ۶۵۹۴۴

گزارش CSIS دربارهٔ «بیماری صلح»؛ آیا ارتش آزادی‌بخش خلق چین آمادهٔ نبرد است؟

به گزارش ۲۴ به نقل از مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS)، گزارشی تازه می‌گوید چین چالش نظامی جدی برای آمریکاست اما ارتش آزادی‌بخش خلق «احتمالاً» در زمان جنگ ضعف‌های مهمی دارد؛ کمبود تجربهٔ رزم را برخی تحلیل‌گران چینی و حتی شی جین‌پینگ «بیماری صلح» خوانده‌اند.

گزارش CSIS دربارهٔ «بیماری صلح»؛ آیا ارتش آزادی‌بخش خلق چین آمادهٔ نبرد است؟

به گزارش ۲۴ به نقل از مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS)، گزارش ۱۶ نوامبر «بیماری صلح: آیا ارتش آزادی‌بخش خلق آمادهٔ نبرد است؟» به قلم ست جی. جونز، رئیس بخش دفاع و امنیت این مرکز و دارندهٔ کرسی هارولد براون، اریک دی. هگین‌بوثام، پژوهشگر اصلی مرکز مطالعات بین‌المللی مؤسسه فناوری ماساچوست، و دانیل بایمن، مدیر برنامهٔ جنگ، تهدیدهای نامنظم و تروریسم، می‌گوید چین به‌سرعت نیروهای خود را در همهٔ حوزه‌های اصلی جنگ نوسازی می‌کند و تهدیدی فزاینده برای ارتش آمریکا در غرب اقیانوس آرام، در زنجیرهٔ اول جزایر و به‌طور فزاینده در زنجیرهٔ دوم، ایجاد کرده است. به نوشتهٔ گزارش، پایگاه صنعتی دفاعی چین کشتی، هواپیما، تانک و دیگر سامانه‌ها را با آهنگی سریع‌تر از آمریکا می‌سازد و منابع قابل توجهی را به هوش مصنوعی، فناوری کوانتومی و کاربردهای دفاعی دیگر اختصاص داده است. با این حال تجهیزات و فناوری «مستقیماً به اثربخشی میدان نبرد ترجمه نمی‌شود». این گزارش با حمایت بنیاد اسمیت ریچاردسون تهیه شده و CSIS تصریح می‌کند که دیدگاه‌ها تنها از آنِ نویسندگان است، نه موضع نهادی مرکز.

«بیماری صلح» و تجربهٔ رزم

گزارش یادآور می‌شود چین از جنگ مرزی با ویتنام، که در ۱۹۷۹ آغاز شد و تا میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت، جنگ بزرگی نکرده و به ارزیابی نویسندگان در آن درگیری «نسبتاً ضعیف» ظاهر شده است. به نوشتهٔ آنان، «برخی تحلیل‌گران چینی و حتی خود شی جین‌پینگ» فقدان تجربهٔ رزم ارتش آزادی‌بخش خلق را «بیماری صلح» خوانده‌اند. هدف گزارش تکمیل ادبیات موجود دربارهٔ نقاط قوت این ارتش با شناسایی ضعف‌های «احتمالی» در سطح عملیاتی جنگ است و بخشی از آن بر گفت‌وگو با نیروهای عملیاتی آمریکا، ژاپن، استرالیا، هند، فیلیپین و تایوان استوار است که تجربهٔ مستقیم رویارویی با این نیرو را داشته‌اند.

ضعف‌های احتمالی در سطح عملیاتی

تحلیل نتیجه‌گیری می‌کند که ارتش آزادی‌بخش خلق «می‌تواند» در جنگ با ضعف‌های عملیاتی جدی روبه‌رو شود. در حوزهٔ فرماندهی، ساختار دوگانهٔ فرمانده نظامی و کمیسر سیاسی از دید رهبران حزب قوت است چون کنترل حزب را تقویت می‌کند، اما گزارش می‌گوید این ساختار «احتمالاً» در زمان جنگ آسیب‌پذیر است، خطر اختلاف و سردرگمی در تصمیم‌گیری وجود دارد و «ممکن است» واکنش سریع و ابتکار را محدود کند؛ همچنین تصفیهٔ شمار قابل توجهی از فرماندهان عملیاتی، از جمله در کمیسیون نظامی مرکزی، «احتمالاً» بر اثربخشی رزمی اثر می‌گذارد. در تصویر نیرو و تدارکات، نویسندگان می‌گویند این ارتش «احتمالاً» به‌خاطر پایگاه محدود در خارج، چالش‌های لجستیکی و ظرفیت نسبتاً محدود ترابری هوایی و دریایی راهبردی، در حفظ عملیات در دریاهای دور و فراتر از زنجیرهٔ اول جزایر با دشواری جدی مواجه خواهد شد.

در حوزهٔ زیرسطح، جنگ زیردریایی و ضدزیردریایی را همچنان «پاشنهٔ آشیل» نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش می‌دانند که در توسعهٔ سکوها و فنون مدرن کند بوده است، هرچند به‌گفتهٔ گزارش این نیرو بر بهبود در همین حوزه متمرکز است. در جنگ مشترک، اصلاحات ساختاری یک دههٔ اخیر از جمله فرماندهی‌های مشترک دائمی را گامی به‌جلو می‌دانند، اما می‌گویند تغییرات عمیق‌تر در الگوهای فرماندهی، سازوکارهای نهادی و فرهنگ همچنان لازم است و این ارتش «احتمالاً» در عملیات مشترک در یک جنگ بزرگ با چالش روبه‌رو خواهد شد. در هدف‌گیری پویا نیز «ممکن است» در شناسایی، درگیری و ارزیابی سریع اهداف ازپیش‌برنامه‌ریزی‌نشده با دشواری جدی مواجه شود. دربارهٔ فساد، گزارش می‌گوید فساد فراگیر در نیرو و صنایع دفاعی «احتمالاً» اثربخشی رزمی را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ از جمله با سلاح و تجهیزات معیوب، گواهی‌های آموزشی جعلی، و اسناد لجستیک ساختگی. همچنین «روشن نیست» آیا فرماندهان تصفیه‌شده با افراد مؤثر در رزم جایگزین شده‌اند یا وفاداری سیاسی بر کارآمدی جنگی مقدم شده است.

بازدارندگی و پرسش‌های باقی‌مانده

نویسندگان چند پرسش را بی‌پاسخ می‌گذارند: ارتش آزادی‌بخش و کمیسیون نظامی مرکزی با چه سرعتی در جنگ سازگار می‌شوند؟ جغرافیا چه نقشی دارد، از جمله اینکه آیا این ضعف‌ها اگر چین نزدیک سرزمین اصلی، مثلاً حوالی تایوان، بجنگد و مطمئن باشد جنگ از زنجیرهٔ اول جزایر فراتر نمی‌رود «قابل مدیریت» هستند؟ و آیا همین ضعف‌ها ممکن است این نیرو را از جنگ متعارف دور کند؟ به نوشتهٔ گزارش، پاسخ بسیاری از این پرسش‌ها «تا زمان آغاز درگیری روشن نخواهد شد». آنان می‌گویند هدف کلی، تقویت بازدارندگی با شناسایی ضعف‌هایی است که آمریکا و متحدانش بتوانند بهتر از آن بهره ببرند. از جمله این ارزیابی را مطرح می‌کنند که چالش‌های رزمی این ارتش هرچه از سرزمین اصلی و زنجیرهٔ اول جزایر دورتر شود «احتمالاً» بیشتر می‌شود؛ در نتیجه اگر رهبران چین باور کنند جنگ «ممکن است» از پهنه‌ای محدود مانند تنگه تایوان به‌صورت افقی گسترش یابد، «ممکن است» برای آغاز درگیری مرددتر باشند.

منبع: مرکز مطالعات راهبردی و بین‌المللی (CSIS)
کدخبر: ۶۵۹۴۴
ارسال نظر