لووی/کارنگی: «کارت اقلیمی» که چین هنوز بازی نکرده؛ پکن می‌تواند در اقیانوسیه جای خالی آمریکا را پر کند
به گزارش ۲۴ به نقل از اینترپرتر (مؤسسهٔ لووی)، کایلی اوبر و دبرا گوه، از بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی، در یادداشتی در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ می‌نویسند در حالی که واشنگتن مسیرهای ویزا را برای ساکنان جزایر اقیانوس آرام می‌بندد، پکن پول، فناوری و تجربهٔ لازم برای گشودن مسیرهای تازه را دارد.
به گزارش ۲۴ به نقل از اینترپرتر (مؤسسهٔ لووی)، کایلی اوبر، پژوهشگر مدعو بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی در حوزهٔ جابه‌جایی اقلیمی، و دبرا گوه، دستیار پژوهشی همین بنیاد، در یادداشتی به تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۲۶ می‌نویسند در حالی که واشنگتن مسیرهای ویزا را برای ساکنان جزایر اقیانوس آرام می‌بندد، پکن پول، فناوری و تجربهٔ لازم برای گشودن مسیرهای تازه را دارد. این یک یادداشت تحلیلی و نظر نویسندگان است، نه خبر مستقل.
رقابت در اقیانوس آرام و عقب‌نشینی واشنگتن
به نوشتهٔ آنها، اقیانوس آرام کانون رقابت آمریکا و چین است: جزایر سلیمان و کیریباتی در ۲۰۱۹ و نائورو در ۲۰۲۴ شناسایی دیپلماتیک خود را از تایوان به چین منتقل کردند و «جابه‌جایی اقلیمی» به‌سرعت بخشی از این معامله می‌شود. شهروندان جزایر مارشال و پالائو، دو شریک باقی‌ماندهٔ تایوان، طبق «پیمان پیوستگی آزاد» در ازای حقوق دفاعی آمریکا می‌توانند آزادانه به آمریکا مهاجرت کنند.
نویسندگان می‌گویند دولت ترامپ در ژانویه خروج آمریکا از کنوانسیون چارچوب سازمان ملل دربارهٔ تغییرات اقلیمی و هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیمی را اعلام کرد و پیش‌تر، در سال قبل از آن، از صندوق اقلیم سبز خارج شده بود. به نوشتهٔ آنها کارهایی که دولت بایدن دربارهٔ اثر تغییرات اقلیمی بر مهاجرت آغاز کرده بود معکوس شده است. به گزارش فارن پالسی که این یادداشت به آن استناد می‌کند، مسیرهای مهاجرت قانونی برای ساکنان جزایر اقیانوس آرام در ۲۰۲۵ کمتر قابل‌پیش‌بینی شد؛ توالو، تونگا و وانواتو در فهرست محدودیت ویزای وزارت خارجه قرار گرفتند و فیجی مشمول تعلیق ویزای مهاجرتی در ژانویهٔ ۲۰۲۶ شد.
کاپ۳۳ و «اجزای سازنده» چین
به گفتهٔ اوبر و گوه، این عقب‌نشینی در زمانی مناسب برای پکن رخ می‌دهد: کاپ۳۳ در ۲۰۲۸ میزبانی یک کشور آسیا-اقیانوسیه خواهد بود، با کناره‌گیری هند میدان باز شده و گزارش‌ها حاکی است چین نامزدی را بررسی می‌کند. اگر رویه حفظ شود، این نشست چند روز پس از انتخابات ریاست‌جمهوری بعدی آمریکا آغاز می‌شود و پکن می‌تواند کاری کند که هیچ ریاستی نکرده است: جابه‌جایی اقلیمی را در مرکز نشست قرار دهد.
نویسندگان «اجزای سازنده» چین را چنین برمی‌شمارند: اعلام ۲ میلیون دلار برای همکاری اقلیمی با اقیانوسیه و ۱۰۰ پروژهٔ «کوچک و زیبا» طی سه سال در مه ۲۰۲۵، و تعهد به همکاری در هشدار زودهنگام و حفاظت ساحلی از جمله پایش بلایا با ماهواره‌های هواشناسی؛ «شهرهای اسفنجی» برای جذب بارش شدید و پیشگیری از آوارگی ناشی از سیل، با بهبودهایی اندازه‌گیری‌شده در شهرهای آزمایشی؛ و جابه‌جایی برنامه‌ریزی‌شده در مقیاسی که به نوشتهٔ آنها هیچ کشور دیگری به آن نرسیده است، از جمله جابه‌جایی ۹.۶ میلیون نفر بین ۲۰۱۵ و ۲۰۲۰، که بسیاری از آنها از مناطق مستعد بلایا بوده‌اند. به نظر آنها ریاست کاپ می‌تواند این‌ها را در یک بسته جمع کند و حتی پکن می‌تواند مسیرهای کار موقت برای آسیب‌پذیرترین شرکای اقلیمی‌اش بگشاید.
تردید پکن و جمع‌بندی نویسندگان
در عین حال می‌نویسند پکن دلایلی برای تردید دارد: برجسته‌کردن سابقهٔ جابه‌جایی‌ها نگرانی‌های مستند حقوق بشری و پرسش دربارهٔ رضایت جوامع را پیش می‌کشد و پکن تمایل کمی به سیاست مهاجرت نشان داده و ترجیح داده به کشورها کمک کند مردم در جای خود بمانند. به نوشتهٔ آنها نیوزیلند در ماه اوت ۱۷.۹ میلیون دلار نیوزیلند (حدود ۱۰ میلیون دلار آمریکا) به برنامهٔ مشارکت‌های جابه‌جایی اقلیمی اقیانوس آرام اختصاص داده، اما هیچ قدرت میانی به پای پول، فناوری و تجربهٔ چین نمی‌رسد؛ کشورهای جزیره‌ای اقیانوس آرام دوازده کرسی در سازمان ملل دارند. جمع‌بندی آنها این است که واشنگتن (و کانبرا) نباید روی صرف‌نظر کردن چین حساب کنند؛ اگر آمریکا برای برنامه‌ریزی جابه‌جایی اقلیمی کمک نکند، چین ابزارش را دارد و کاپ۳۳ می‌تواند صحنه را در اختیارش بگذارد.
