تحلیل مؤسسه لووی: «ثبات راهبردی» چین و آمریکا به دریا نمی‌رسد
به گزارش ۲۴ به نقل از اینترپرتر/مؤسسه لووی، سوفی ووشوانگ یی می‌نویسد نزدیک به شش ماه پس از توافق شی جین‌پینگ و دونالد ترامپ در پکن برای ساختن رابطه‌ای «سازنده» از ثبات راهبردی، که در سپتامبر در کاخ سفید نیز تأیید شد، نیروهای نظامی دو طرف دوباره با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند؛ اما در هفته آخر اکتبر، شناورهای نیروی دریایی و گارد ساحلی چین از تنگه‌های جنوبی ژاپن تا آب‌های نزدیک میندانائو فعال بودند. به نوشته او، مشکل جدی‌تر آن است که کانال‌های موجود آنجا که ممکن است برخوردهای خطرناک رخ دهد با هم جور درنمی‌آیند و «آرامش دوجانبه و فشار منطقه‌ای همزمان وجود دارد».
به گزارش ۲۴ به نقل از اینترپرتر، نشریه مؤسسه لووی، سوفی ووشوانگ یی در مطلبی به تاریخ ۱۳ نوامبر می‌نویسد نزدیک به شش ماه پس از توافق شی جین‌پینگ و دونالد ترامپ در پکن برای ساختن رابطه‌ای «سازنده» از ثبات راهبردی — فرمولی که در سپتامبر در کاخ سفید نیز بار دیگر تأیید شد — نیروهای نظامی دو طرف دوباره با یکدیگر گفت‌وگو می‌کنند. با این حال، در هفته آخر اکتبر شناورهای نیروی دریایی و گارد ساحلی چین از تنگه‌های جنوبی ژاپن تا آب‌های نزدیک میندانائو فعال بودند.
یی می‌نویسد این واقعیت‌ها با یکدیگر در تناقض نیستند. این چارچوب هرگز وعده منجمد کردن رقابت نظامی را نداده و اگر با تعهدات واقعی‌اش سنجیده شود، پیشرفتی ملایم داشته است. به نوشته او، مشکل تنگ‌تر و جدی‌تر است: کانال‌هایی که وجود دارند آنجا که ممکن است برخوردهای خطرناک رخ دهد با هم جور درنمی‌آیند. او می‌افزاید فارغ از نیت، اثر این وضع آن است که آرامش دوجانبه و فشار منطقه‌ای همزمان وجود دارد.
تفاهم‌نامه ارتباط بحرانی و اختلاف روایت‌ها
یی می‌نویسد به‌روایت متن نشست پکن، نیروهای نظامی دو طرف توافق کردند «هرچه زودتر» تفاهم‌نامه‌ای درباره ارتباط و پیشگیری از بحران منعقد کنند. به نوشته او، برگه واقعیت‌های کاخ سفید به این موضوع اشاره نکرد و یک مقام آمریکایی به‌گزارش‌ها گفته است این موضوع اصلاً مطرح نشده است. با این حال، تماس در سطح فرماندهی ازسرگرفته شده است: فرمانده هند و اقیانوس آرام آمریکا در کانادا با همتای چینی خود که مسئول تنگه تایوان است دیدار کرد.
کاهش پروازها، سنجه‌ای ناقص از خویشتن‌داری
به نوشته یی، فعالیت هوایی ارتش آزادی‌بخش خلق در اطراف تایوان در سپتامبر همچنان پایین‌تر از سطح سال گذشته بود. نهاد «تایوان سکیوریتی مانیتور» ۲۵۵ سورتی پرواز در سپتامبر شمارش کرد که ۴۳ درصد کمتر از سپتامبر ۲۰۲۵ بود، هرچند فعالیت نسبت به اوت افزایش یافته بود. فشار دریایی تصویر دیگری دارد: در ۳۱ اکتبر پکن از گشت‌های گارد ساحلی در شرق تایوان خبر داد و تایپه به آن اعتراض کرد. از این رو، به نوشته او، شمار پایین‌تر پروازها سنجه‌ای ناقص از خویشتن‌داری است.
حرکت شناورها از اوسومی تا فیلیپین
یی قوی‌ترین دفاع از این چارچوب را آن می‌داند که مدیریت بحران به رقبا امکان می‌دهد بازدارندگی را حفظ کنند و در عین حال نگذارند حوادث اوج بگیرد. با این حال می‌نویسد فشار پایین‌تر از آستانه جنگ ادامه دارد. مشکل سخت‌تر، به گفته او، دامنه است. در ۲۷ اکتبر سه ناو جنگی چین و یک شناور گارد ساحلی با هم از تنگه اوسومی ژاپن عبور کردند؛ به‌نوشته یی این نخستین باری بود که وزارت دفاع ژاپن عبور همزمان این دو نیرو از آب‌های ژاپن را اعلام کرد. در جنوب، گروه ناو هواپیمابر «لیائونینگ» دور فیلیپین حرکت کرد و به فراخوان‌های رادیویی فیلیپین پاسخ نداد، هرچند مانیل گفت جای نگرانی نیست. تا ۲۸ اکتبر، تایپه ۵۳ شناور چینی، از جمله ۳۴ ناو جنگی، را میان جنوب ژاپن و فیلیپین شمارش کرد.
یی می‌نویسد «لیائونینگ» در اکتبر ۲۰۲۴ نیز حلقه مشابهی زده بود. حرکت شناورها به‌تنهایی اثبات اجبار نیست. اما جامعه اطلاعاتی آمریکا انتظار داشته فشار چین بر ژاپن در طول ۲۰۲۶ تشدید شود، در حالی که کانال‌های چین و آمریکا مستقیماً به شناورهای درگیر وصل نیستند.
به نوشته او، کانال‌های منطقه‌ای وجود دارد. ژاپن و چین در ۲۰۲۳ خط تلفن دفاعی گشودند و مانیل و پکن در ۲۰۲۴ برای بهبود ارتباطات دریایی، از جمله پیوند آینده گارد ساحلی، توافق کردند. اینترپرتر در اوت گزارش داده بود که خط تلفن ژاپن و چین از نخستین تماس در مه ۲۰۲۳ تقریباً استفاده نشده است. مانیل در مارس گفته بود اصلاحاتی در توافق گارد ساحلی‌اش در دست بررسی است. یی می‌نویسد شکاف، نبود کانال نیست، بلکه پوشش، قابلیت اتکا و هماهنگی آن‌هاست. یک تفاهم‌نامه چین و آمریکا به‌تنهایی نمی‌تواند رویه‌هایی برای فرماندهان گارد ساحلی چین و فرماندهان فیلیپینی یا ژاپنی برقرار کند، وقتی کشتی‌هایشان به هم می‌رسند.
شکاف معنا و اجرا
یی دو شکاف دیگر را نیز برمی‌شمرد. نخست، معناست. به نوشته او، شی ثبات را شامل رقابت در محدوده مناسب دانسته و وزارت خارجه چین ظرف چند روز پس از نشست به اجماع رهبران درباره تایوان استناد کرده است. یک مقام نظامی آمریکا هدف واشنگتن را فراهم کردن امکان «هم ثبات راهبردی و هم بازدارندگی از راه انکار» توصیف کرده است. واشنگتن رزمایش‌های متحدان را بازدارندگی معتبر می‌بیند؛ پکن می‌تواند آن‌ها را نقض همان اجماع جلوه دهد.
دوم، اجراست. یی می‌نویسد ریسک هسته‌ای آزمون دیگری است. مقام‌های آمریکا و چین امسال دست‌کم سه بار در حاشیه گفت‌وگوی پنج قدرت هسته‌ای دیدار کرده‌اند و واشنگتن به‌دنبال اطلاع قبلی بیشتر از آزمایش موشکی بوده است. به نوشته او، این دیدارهای گزارش‌شده نشان‌دهنده تعامل است، اما هنوز رویه‌ای مشترک برای اعلام پرتاب پدید نیاورده است.
دو شاخص پیش از آپک و گروه ۲۰
یی می‌نویسد تقویم اکنون اهمیت دارد. انتظار می‌رود ترامپ برای نشست آپک در ۱۸ و ۱۹ نوامبر به شنژن برود و شی برای گروه ۲۰ در ۱۴ و ۱۵ دسامبر به میامی. دو شاخص شایسته توجه‌اند. نخست عملیاتی است: اینکه آیا هر دو دولت بر هدف و دامنه تفاهم‌نامه توافق می‌کنند، آن را امضا می‌کنند و وقتی یک رهگیری اشتباه پیش می‌رود از رویه‌هایش استفاده می‌کنند. دوم اینکه آیا فصل اوج رزمایش ارتش چین در نوامبر و دسامبر بدون رزمایشی بزرگ در اطراف تایوان سپری می‌شود. به نوشته او، هیچ‌یک ثابت نمی‌کند که این چارچوب باعث خویشتن‌داری شده، اما با هم می‌توانند نشان دهند ثبات در حال تبدیل شدن به رویه است، نه فقط زبان.
یی می‌افزاید منطقه باید از خط دوجانبه نیز فراتر نگاه کند، چون حوادث مرتبط با گاردهای ساحلی و متحدان هم می‌تواند اوج بگیرد. به نوشته او، گسترش قواعد برخوردهای برنامه‌ریزی‌نشده به گاردهای ساحلی و پیوند دادن کانال‌های متحدان، منطقه‌ای و چین و آمریکا، بیش از یک بیانیه دیگر اجلاس به ثبات کمک می‌کند. بدون آن، این فرمول گفت‌وگو را تثبیت کرده خواهد بود، نه رقابت را؛ و تثبیت سطح بالا همان‌جا که احتمال رخ دادن حوادث دریایی بیشتر است ناقص می‌ماند.
