معاون مؤسسه مطالعات بین‌المللی شانگهای: آمریکا، ژاپن و استرالیا فیلیپین را به خط مقدم رویارویی با چین هل می‌دهند
به گزارش ۲۴ به نقل از گلوبال تایمز، لی کای‌شنگ، معاون مؤسسه مطالعات بین‌المللی شانگهای، در یادداشتی در این روزنامه می‌نویسد توافق وزیران دفاع آمریکا، ژاپن، استرالیا و فیلیپین برای ایجاد یک «مرکز هماهنگی ترکیبی» در فیلیپین، تازه‌ترین تشدید در تلاش دیرینه آمریکا، ژاپن، استرالیا و دیگر کشورها برای استفاده از مسئله دریای چین جنوبی به‌منظور ایجاد مشکل برای چین است. به نوشتهٔ او، هیچ‌یک از این سه کشور رویارویی مستقیم با چین نمی‌خواهد و «دقیقاً به همین دلیل است که فیلیپین را به خط مقدم هل می‌دهند».
به گزارش ۲۴ به نقل از گلوبال تایمز، لی کای‌شنگ، معاون مؤسسه مطالعات بین‌المللی شانگهای، در یادداشتی که ۱۲ نوامبر در این روزنامه منتشر شده می‌نویسد اخیراً در حاشیه نشست وزیران دفاع آسه‌آن‌پلاس به میزبانی فیلیپین، وزیران دفاع آمریکا، ژاپن، استرالیا و فیلیپین دیدار کردند و توافق کردند یک به‌اصطلاح «مرکز هماهنگی ترکیبی» (Combined Coordination Center؛ CCC) در فیلیپین ایجاد شود؛ توافقی که بر ضرورت «همگام‌سازی سرمایه‌گذاری‌های دفاعی برای حمایت از فیلیپین در دفاع از مجمع‌الجزایرش» تأکید کرد. به نوشتهٔ او، این تازه‌ترین تشدید در تلاش دیرینه آمریکا، ژاپن، استرالیا و دیگر کشورها برای استفاده از مسئله دریای چین جنوبی به‌منظور ایجاد مشکل برای چین است. لی می‌افزاید فیلیپین گفته این سازوکار هماهنگی نظامی هم‌اکنون در حال فعالیت است.
تبدیل فیلیپین به کانون جغرافیایی مداخله خارجی
به نوشتهٔ لی کای‌شنگ، آنچه شایسته توجه است این است که ایجاد این مرکز فیلیپین را به یک کانون جغرافیایی برای نیروهای خارجی بدل می‌کند که در پی مداخله مشترک در امور جنوب شرق آسیا هستند و این کشور را بیش از پیش در مرکز تنش‌های ژئوپلیتیک قرار می‌دهد. او می‌نویسد آمریکا، ژاپن و استرالیا در ورود به دریای چین جنوبی هر یک محاسبات راهبردی خود را دارند: آمریکا می‌خواهد چین را از مناطق پیرامونی‌اش تضعیف کند؛ ژاپن امیدوار است با استفاده از مسئله دریای چین جنوبی چین را مهار کند و از فشاری که در دریای چین شرقی با آن روبه‌روست بکاهد؛ و استرالیا می‌خواهد مانع توسعه روابط چین با کشورهای جنوب اقیانوس آرام شود.
به نوشتهٔ او، هیچ‌یک از این محاسبات به منافع فیلیپین ربطی ندارد. با این حال، همه در پوشش شعار «دفاع از فیلیپین» بسته‌بندی شده‌اند و این کشور را به مهره‌ای ژئوپلیتیک برای این کشورها تبدیل کرده‌اند؛ و در عین حال انتظار می‌رود فیلیپین قدردان «حسن‌نیت» آن‌ها باشد. با وجود این، به نوشتهٔ لی، نه آمریکا، نه ژاپن و نه استرالیا رویارویی مستقیم با چین نمی‌خواهند. «دقیقاً به همین دلیل است که فیلیپین را به خط مقدم هل می‌دهند.» به نوشتهٔ او، اگر تنش‌ها در دریای چین جنوبی به درگیری تبدیل شود، آن‌ها ممکن است فقط سلاح بفرستند و از کنار تشویق کنند، در حالی که ضربه‌ها را فیلیپین خواهد خورد.
اختلاف‌های مشابه در آسه‌آن و گروگان گرفتن روابط با چین
لی کای‌شنگ می‌نویسد بزرگ‌ترین تراژدی فیلیپین این است که به‌نظر می‌رسد قادر به شناخت منافع ملی خود نیست. به نوشتهٔ او، اختلاف‌های ارضی چین و فیلیپین به‌هیچ‌وجه منحصربه‌فرد نیست و در درون آسه‌آن اختلاف‌های حاکمیتی مشابهی میان سنگاپور و مالزی، فیلیپین و مالزی، و تایلند و کامبوج وجود دارد. اما در فیلیپین، مسئله حاکمیت یکسره روابط این کشور با چین را گروگان گرفته و سبب شده این کشور در تشخیص دوست و دشمن خود قضاوتی اساساً نادرست داشته باشد.
چالش‌های اصلی و شترمرغی که سر در شن فرو کرده است
به نوشتهٔ لی، چالش‌های اساسی فیلیپین از این قرار است: غلبه بر شکاف‌های داخلی و بهبود حکمرانی برای ساختن دولتی کارآمد و پاک؛ تأمین انرژی مطمئن برای حمایت از معیشت مردم و توسعه اقتصادی؛ و جذب سرمایه و فناوری خارجی برای بهبود زیرساخت‌ها و تقویت ظرفیت صنعتی. با این حال، به نوشتهٔ او، فیلیپین امروز مانند شترمرغی است که سرش را در شن فرو کرده و نمی‌خواهد با چالش‌های واقعی خود روبه‌رو شود. او می‌افزاید دلایل این وضع پیچیده نیست و عوامل سیاسی این کشور را گروگان گرفته‌اند.
جای‌گیری دولت مارکوس برای انتخابات ۲۰۲۸
نخست، به نوشتهٔ او ملاحظات سیاسی داخلی مطرح است. لی می‌نویسد دولت مارکوس در پی جای‌گیری برای انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ است. به نوشتهٔ او، در شرایط حکمرانی ضعیف و محبوبیت در پایین‌ترین سطح ثبت‌شده، اتخاذ خط‌مشی سخت‌گیرانه در مسائل حاکمیتی به یکی از معدود به‌اصطلاح دستاوردهای سیاسی بدل شده که دولت مارکوس می‌تواند عرضه کند. از همین رو، فیلیپین می‌کوشد همکاری با قدرت‌های خارجی مانند آمریکا، ژاپن و استرالیا را تقویت کند تا بر چین فشار بیاورد و ظاهری از حمایت گسترده بین‌المللی بسازد.
نفوذ خارجی و سیاست خاندانی
دوم، به نوشتهٔ او، عوامل سیاسی خارجی است؛ عمدتاً نفوذ فرهنگی دیرینه، دستکاری اقتصادی و فشار سیاسی آمریکا و دیگر کشورهای غربی بر نخبگان فیلیپینی و خاندان‌هایشان. در نتیجه، به نوشتهٔ لی، بسیاری از آن‌ها دیگر نمی‌توانند به‌روشنی بیندیشند که چه چیزی واقعاً در خدمت منافع ملی کشورشان است.
او سیاست مبتنی بر خاندان را یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های نظام سیاسی فیلیپین می‌داند و می‌نویسد اسپانیا و آمریکا در دوران استعمار پیاپی خود بر فیلیپین، خاندان‌های سیاسی محلی را پرورش دادند و برای تحکیم سلطه خود به آن‌ها تکیه کردند. به نوشتهٔ او، این روند سرانجام به نظامی انجامید که در آن شمار اندکی از خاندان‌ها در سطح ملی و محلی به‌نوبت حکومت می‌کنند یا حتی برای دوره‌های طولانی قدرت را در انحصار دارند. در چنین نظامی، سیاستمداران معمولاً منافع خاندان را بر منافع ملی مقدم می‌دارند و تا زمانی که آمریکا بتواند بر منافع برخی خاندان‌ها اثر بگذارد، می‌تواند از طریق آن‌ها بر فیلیپین اعمال نفوذ کند.
لی کای‌شنگ در پایان می‌نویسد: «از مهره بودن تا گوشت دم توپ شدن فقط یک قدم فاصله است.» او ابراز امیدواری می‌کند که ساکن کاخ مالاکانیانگ دریابد چگونه از این سرنوشت بگریزد، نه آنکه تمرکزش را روی برپا کردن یک به‌اصطلاح CCC بگذارد؛ و می‌افزاید این همان چیزی است که دولت فیلیپین باید واقعاً به آن بیندیشد.
