روزنامهٔ ارتش آزادیبخش چین: برتری هوایی مطلق «تقریباً دستنیافتنی» شده؛ نبرد آینده بر سر پنجرههای کوتاه و گرههای شبکه است
به گزارش ۲۴ به نقل از روزنامهٔ «جیهفانگجون بائو» (روزنامهٔ ارتش آزادیبخش چین)، ما چوان در یادداشتی تحلیلی (۱۹ نوامبر) مینویسد رقابت آینده بر سر برتری هوایی به سوی تقابل سامانهای چندحوزهای با محوریت هوا و فضا میرود.
به گزارش ۲۴ به نقل از روزنامهٔ «جیهفانگجون بائو» (روزنامهٔ ارتش آزادیبخش چین)، ما چوان در یادداشتی تحلیلی (۱۹ نوامبر) مینویسد رقابت آینده بر سر برتری هوایی به سوی تقابل سامانهای چندحوزهای با محوریت هوا و فضا میرود و روندهای آن سامانهای شدن، بیسرنشین شدن، هوشمند شدن، توزیعشدگی، فراحوزهای شدن و کمهزینه و پایدار شدن است. به نوشتهٔ او هدف دیگر فقط ساقط کردن هواپیمای دشمن و کنترل بخشی از فضای هوایی نیست، بلکه ساختن برتری جامعی است که بتواند سریع بازآرایی شود، فرسایش را تاب بیاورد و زنجیرهٔ کشتار را در حوزههای مختلف ببندد.
به نوشتهٔ نویسنده، نظریهٔ سنتی برتری هوایی در دوران جنگ هوایی مکانیزه زاده شد و منطقش نابودی نیروی هوایی و تأسیسات هوایی طرف مقابل بود؛ اما «چند درگیری محلی اخیر در جهان» نشان داده که برتری هوایی از محدودهٔ جو فراتر رفته و به «برتری هوایی نوینِ یکپارچهٔ هوا، فضا، سایبر و الکترومغناطیس» بدل شده که بهجای برتری مطلق، بیشتر «برتری هوایی مشروط، محلی و پویا» میجوید.
او میگوید چون هر دو طرف توان شناسایی دوربرد، ضربه به گرهها و پاسخ بیسرنشین کمهزینه دارند، برتری هوایی مطلق در برابر حریفی با پدافند توزیعشده «بسیار پرهزینه و تقریباً دستنیافتنی» است و برتری هوایی دیگر هدف نهایی نیست، بلکه تضمین اجرای مأموریت در جهت، زمان و منطقهای مشخص است. پنجرههای برتری هوایی «تکهتکه و متناوب» شدهاند و چرخهٔ «تصاحب ـ مقابله ـ تصاحب دوباره» شکل میگیرد. به نوشتهٔ او، در سناریوی تقابل پرشدت میان قدرتهای بزرگ فقط میتوان برتری هوایی «کوتاهمدت و محلی در سطح عملیاتی و تاکتیکی» به دست آورد.
در این تحلیل، فضا «زیربنای ادراک و ارتباطات» سامانهٔ برتری هوایی است و بدون پشتیبانی فضایی کارایی جنگندههای پیشرفته، پهپادها و موشکها بهشدت افت میکند. طیف الکترومغناطیسی «حریم هوایی نامرئی» است و به نوشتهٔ او در چند جنگ محلی اخیر، پیش از آغاز عملیات هوایی، نخستین موج حملهٔ سایبری و سرکوب الکترونیکی گسترده همزمان انجام شده است. فضای سایبر هم ابزار «کشتار نرم» است که بدون شلیک مهمات، سامانهٔ پدافند هوایی حریف را کور میکند.
ما چوان مینویسد منطق نبرد از «زدن هواپیما و نابود کردن فرودگاه» به «زدن گرهها، قطع پیوندها و درهم شکستن شبکهٔ کشتار» تغییر کرده و تجربهٔ درگیریهای محلی نشان میدهد نابودی شمار اندکی گرهٔ اطلاعاتی کلیدی میتواند آگاهی وضعیتی را در پهنهٔ بزرگی از آسمان کور کند. به گفتهٔ او، پیروزی دیگر به این بستگی ندارد که یک سکوی منفرد ضربه را تاب بیاورد، بلکه به توان جایگزینی و بازسازی کل سامانه بستگی دارد.
در ترکیب نیرو، به نوشتهٔ او جنگندههای سرنشیندار پیشرفته همچنان گره اصلی فرماندهی و تصمیمگیریاند و به گرههای فرماندهی و کنترل هوایی تبدیل میشوند، و سامانههای بیسرنشین «از نقش فرعی» به نیروی اصلی رزمی ارتقا مییابند. پهپادهای کمهزینه، پهپادهای FPV و مهمات پرسهزن «نیروی اصلی فرسایش»اند که کانالهای رادار و کنترل آتش حریف را اشباع میکنند، در حالی که جنگندهها و موشکهای متعارفِ گرانقیمت، فاقد پنهانکاری و ناتوان از شبکهسازی گسترده، در تقابل پرشدت آینده بقای دشواری دارند و «ارزش راهبردیشان همچنان کاهش مییابد».
سرانجام به نوشتهٔ نویسنده، زنجیرهٔ کشتار خطی جای خود را به «شبکهٔ کشتار فراحوزهای» چندلایه و دارای افزونگی میدهد که آسیب گرههای محلی را تاب میآورد و نقطهضعف مرگبار «یکی قطع شود، همه قطع شوند» را برطرف میکند؛ این شبکه با تکیه بر ادراک فضایی، تصمیمگیری هوش مصنوعی و همکاری خودمختار توزیعشده، چرخهٔ «OODA» را بهشدت فشرده میکند.