بنیاد کارنگی: محافل فناوری و سیاستگذاری چین با فراخوان آمریکاییها برای کُندکردن هوش مصنوعی «با تردید، نه با رد» روبهرو شدهاند
به گزارش ۲۴ به نقل از بنیاد کارنگی، گزارشی تازه از این بنیاد نشان میدهد جامعهٔ فنی و سیاستی چین از فراخوانها برای کُندکردن آهنگ توسعهٔ هوش مصنوعی استقبال نمیکند، اما میان رد و تردید تفاوت معناداری هست.
به گزارش ۲۴ به نقل از بنیاد کارنگی برای صلح بینالمللی، این بنیاد در گزارشی به قلم مت شیهان (پژوهشگر ارشد برنامهٔ آسیا و مدیر مشترک «ابتکار هوش مصنوعی چین») و سوفی ژوانگ (دستیار پژوهشی برنامهٔ آسیا) که ۱۹ نوامبر منتشر شد، بررسی کرده است که چین دربارهٔ فراخوانها برای کُندکردن آهنگ توسعهٔ هوش مصنوعی ـ آنچه «تنظیم سرعت مرز» (pacing the frontier) خوانده میشود ـ چه فکر میکند.
به نوشتهٔ این گزارش، داریو آمودی، مدیرعامل آنتروپیک، در مقالهای در ۱۲ سپتامبر با عنوان «باید سرعت مرز را تنظیم کنیم» از کُندکردن احتمالی توسعهٔ مدلهای جدید دفاع کرد، اما هشدار داد که توان آمریکا برای کُندکردن «به اندازهٔ برتری شرکتهای آمریکایی بر رژیمهای اقتدارگرا، بهویژه حزب کمونیست چین، محدود خواهد بود» و خواستار سختترکردن کنترل صادرات تراشه به چین و برخورد با «تقطیر» مدلهای آمریکایی از سوی چینیها شد.
واکنش تند رسمی
واکنش رسمی چین تند بود: سخنگوی وزارت خارجه آن را «ترسافکنی» خواند و گلوبال تایمز نوشت این مقاله در اصل «سناریوی جنگ سرد» در حوزهٔ هوش مصنوعی است. سرمقالههای گلوبال تایمز و چاینا دیلی طرح دومرحلهای آمودی ـ عقب نگه داشتن شرکتهای چینی با کنترل صادرات و سپس استفاده از این برتری برای ساختن رژیم ایمنی جهانی ـ را تلاشی برای کنار گذاشتن چین از حکمرانی بینالمللی هوش مصنوعی دانستند. نویسندگان کارنگی میگویند این واکنشها عمدتاً متوجهٔ شیوهٔ سخن گفتن آمودی و دیگران دربارهٔ چین بود، نه خود ایدهٔ کُندکردن.
به گفتهٔ گزارش، در رسانههای فناوری و اقتصادی چین و حسابهای عمومی ویچت، تردید دربارهٔ انگیزههای مدیران آمریکایی غالب است: اینکه کُندکردن یا برای ساختن «خندقهای مقرراتی» است یا پوششی بر مشکلات مالی در آستانهٔ عرضهٔ اولیهٔ سهام؛ از جمله تحلیلی از «فینیکس نیو مدیا» که گفته بود سم آلتمن ایمنی را «بهانهای قانعکنندهتر» برای تأخیر در عرضهٔ سهام اوپنایآی کرده است.
نگاه دقیقتر برخی چهرهها
اما برخی چهرههای اثرگذار نگاه دقیقتری داشتند. شیائو چیان، دیپلمات پیشین و معاون مؤسسهٔ حکمرانی بینالمللی هوش مصنوعی دانشگاه چینگهوا، در مقالهای در ساوت چاینا مورنینگ پست پرسشهای باز را برشمرد: آیا توقف فقط شامل آموزش مدلهاست یا برخی شکلهای بهکارگیری؟ پایبندی چگونه و به دست چه کسی راستیآزمایی میشود؟ او نوشت تا وقتی به این پرسشها پاسخ داده نشود، انتظار پاسخ قطعی از هیچ دولتی واقعبینانه نیست.
شه زونگمینگ، ویراستار پیشین رسانههای دولتی اثرگذار، نیز در مقالهای با عنوان «هوش مصنوعی کتاب نُه یین است، اما داریو وانگ چونگیانگ نیست» با تمثیلی از یک حماسهٔ کلاسیک رزمی چینی، تهدیدهای هوش مصنوعی پیشرفته را جدی گرفت اما استدلال کرد آمودی نمیتواند نگهبان این اسرار باشد و جهان باید برای استفاده از آن حد بگذارد و تشویق ارزیابهای شخص ثالث گامی درست است.
منطق «عقبتر بودن»
گزارش میافزاید در محافل فنی چین منطقی رایج است: اگر مدلهای پیشروی چین شش تا دوازده ماه از مدلهای آمریکایی عقبتر باشند، چین شش تا دوازده ماه زودتر از خطرات نوظهور باخبر میشود و لازم نیست فوراً کُند شود. با این حال برخی حوادث اخیر «سرکشی» هوش مصنوعی را هشداری از آنچه چین احتمالاً پیش رو دارد میدانند و برخی چهرههای اثرگذار در گفتوگوها به این ایده علاقه نشان دادهاند، هرچند فراخوان علنی برای کُندکردن را موضعی جسورانه میدانند.
جمعبندی نویسندگان این است که جامعهٔ فنی و سیاستی چین به هیچ وجه از این ایده استقبال نمیکند، اما میان رد و تردید تفاوت معناداری هست. به نوشتهٔ آنان، فعلاً پیوستن چین به آمریکا در نوعی کُندکردن هوش مصنوعی ـ که خود دولت آمریکا هم با آن مخالف است ـ «دور از ذهن» است و اینکه آیا تحولات مشابه آمریکا در چین هم رخ میدهد یا نه، هنوز روشن نیست.