گلوبال تایمز: چرا در زنگ آغاز معاملات آنتروپیک هیچ چهرهٔ چینی نبود؟ «سقف بامبویی» سیلیکونولی و رقابت چین و آمریکا بر سر استعدادها
روزنامهٔ چینی گلوبال تایمز نوشت در میان هفت بنیانگذاری که زنگ آغاز معاملات آنتروپیک را در نزدک به صدا درآوردند، حتی یک چهرهٔ چینی هم نبود؛ در حالی که مهندسان چینی سهمی ضروری در رشد این شرکت داشتهاند.
به گزارش ۲۴ به نقل از گلوبال تایمز، این روزنامهٔ چینی در یادداشتی بدون نام نویسنده (۲۱ نوامبر) نوشت: شرکت آمریکایی هوش مصنوعی آنتروپیک روز ۱۹ نوامبر در نزدک عرضهٔ اولیه شد؛ عرضهای که از آن بهعنوان بزرگترین عرضهٔ اولیهٔ تاریخ یاد شد و ارزش بازار شرکت برای مدتی به نزدیک ۲ تریلیون دلار رسید. اما به نوشتهٔ این روزنامه، در میان هفت بنیانگذاری که زنگ آغاز معاملات را به صدا درآوردند، حتی یک چهرهٔ چینی هم نبود.
به نوشتهٔ گلوبال تایمز، بسیاری از کاربران فضای مجازی یادآور شدند که مهندسان چینی سهمی ضروری در رشد آنتروپیک داشتهاند، اما راه یافتن به هیئتمدیره و حلقههای اصلی تصمیمگیری آن بسیار دشوار بوده است؛ و این پرسش پیش آمده که آیا کنار گذاشتن متخصصان چینی از ردههای بالای تصمیمگیری «قاعدهای نانوشته» در سیلیکونولی است.
این یادداشت مینویسد مهندسان چینی از نظر فنی بسیار توانا هستند، اما در مجموع در نقشهای خط مقدم پژوهش و مهندسی متمرکز ماندهاند و فرصت پیشرویشان به بالاترین سطوح تصمیمگیری شرکتی محدود است؛ و این مسئلهای رایج در میان شرکتهای فناوری آمریکا است.
گلوبال تایمز با استناد به دادههای اندیشکدههای آمریکایی از جمله «مکروپولو» مینویسد که پژوهشگران چینی (بر پایهٔ مدرک کارشناسی) زمانی حدود ۳۸ درصد پژوهشگران برتر هوش مصنوعی در آمریکا را تشکیل میدادند و در برخی سالها شمار پژوهشگران اهل چین در میان پژوهشگران برتر هوش مصنوعی جهان حتی از آمریکاییها بیشتر بوده است. به نوشتهٔ آن، پژوهشگران و مهندسان چینی در تیم اولیهٔ آزمایشگاههای ابرهوش متا و در میان مشارکتکنندگان کلیدی پژوهش در اوپنایآی و آنتروپیک حضور پررنگی دارند؛ پایهٔ فناوری این شرکتها بهشدت به آنان متکی است، اما قدرت تصمیمگیری عمدتاً در دست تیمهای بنیانگذار و شبکههای جاافتاده مانده است؛ پدیدهای که برایش اصطلاح «سقف بامبویی» به کار میرود.
گلوبال تایمز استدلال میکند که این تضاد، افسانهٔ سیلیکونولی دربارهٔ اینکه برتری فنی بهتنهایی پاداش برابر تضمین میکند را زیر سؤال میبرد و «تنوع و فراگیری» مورد ادعای این شرکتها تا حد زیادی مختص صاحبان امتیاز است. به نوشتهٔ این روزنامه، پژوهشگران چینی از روزهای نخست صنعت نیمهرسانا تا حوزههای پیشرو امروزی مانند مدلهای بزرگ هوش مصنوعی، توان محاسباتی و الگوریتمها تخصص خود را به کار گرفتهاند، اما اغلب در نقش «مشارکتکنندهٔ فنی» محدود ماندهاند و بهندرت در لحظههایی چون زنگ عرضهٔ اولیه یا مجامع تصمیمگیری راهبردی در مرکز صحنه قرار میگیرند؛ امری که به مانعی ساختاری و دیرپا اشاره دارد.
به نوشتهٔ این روزنامه، در سالهای اخیر فضای فعالیت متخصصان فناوری چینی در کشورهای غربی بهطور محسوسی بدتر شده و تعصبی که پیشتر زیر شعار «جابهجایی آزاد استعدادها» پنهان بود، اکنون با پوشش «امنیت ملی» آشکار میشود. این بیاعتمادی در سطح سیاست، همراه با تشدید نظارت مبتنی بر هویت در فضای تنشهای ژئوپلیتیک، فرصت پیشرفت متخصصان چینی را بیش از پیش تنگ کرده است.
گلوبال تایمز مینویسد پس از جنجال مربوط به جنسن هوانگ، برخی رسانههای غربی آشکارا این ادعای نادرست را پراکندند که «همهٔ چینیها جاسوساند» و به ادبیات ضدچین و ضدچینیها دامن زدند؛ و در چنین فضایی متخصصان چینی ممکن است فارغ از دستاوردهایشان خودبهخود «غیرقابل اعتماد» شمرده شوند.
این یادداشت نتیجه میگیرد که هستهٔ رقابت بر سر استعداد، احترام و رفتار منصفانه با نوآوران است و برتریای که بر بدگمانی، موانع و شبکههای انحصاری بنا شود دوام نمیآورد. به نوشتهٔ آن، خبر بازگشت لیو جون، عضو آکادمی ملی علوم آمریکا، به چین برای تدریس اخیراً در افکار عمومی آمریکا سروصدا به پا کرد، اما جای تعجب ندارد، چون استعدادها بهطور طبیعی به سوی جایی میروند که محیط بازتر، سیاستها باثباتتر و نظامهای پشتیبانی کاملتر باشد؛ دنیا همینگونه کار میکند.